Do Grecji stosunek zawsze miałam mieszany. Ich manana, luz i lekkie zaniedbanie nie pasują do mojej natury geeka z cienką podszewką ADHD. A jak pisał Hemingway, nie sposób uciec od siebie , przenosząc się z miejsca na miejsce. Więc trochę ja nietutejsza. Z drogiej strony ich komunikatywność, bezinteresowność i optymizm to coś, co urzeka przybysza. Jesteśmy w miejscowości Skala Maries około tygodnia i od właścicieli tawerny, do której codziennie zaglądamy po espresso i internet doznaliśmy tyle dobrego, co chyba przez rok w naszym pochmurnym podobno teraz kraju. Po pierwsze prawie codziennie dostajemy darmowy deser, jeśli tylko pojawimy się w dobrej porze dnia (po południu). Po drugie pisałam już o chęci udostępnienia nam przez nich internetu - nieodpłatnie. Niestety nie wyszło do końca. Po trzecie, kiedy dowiadują się, że chcemy odwiedzić pobliską miejscowość, dowiadują się, kto jedzie w danym kierunku, żebyśmy nie jechali autobusem, a z kimś z miasteczka, w komfortowych warunkach. Po czwarte, zgubiłam bluzę. Właścicielka tawerny Eleni, znając niektórych kierowców autobusu, zadzwoniła do każdego z pytaniem, czy danego dnia miał kurs i czy nie znalazł przypadkiem beżowego okrycie wierzchniego. Nie znaleźli.
Te cztery punkty to dowód, że w Grecji mieszka się łatwo. Każdy doradzi, każdy pomoże. Każdy nawet nauczy, bo przy każdej wizycie w ( jedynym w mieścinie) sklepie lub na (weekendowym) straganie zawsze przyswajamy nowe słówka od chętnie edukujących nas autochtonów.
nie znam Grecji i nie wiem, czy Skala Maries jest pod tym kątem wyjątkowa. Maciek mówi, że nie. Że cały kraj i wszyscy ludzie są tacy. Pamięta ich gościnność sprzed ponad 10 lat, kiedy w czasach licealnych wybrał się z kolegą na tzw. hitchhiking, czyli po polsku autostop po Bałkanach. Od tego czasu Maciek zawsze wypowiada się o Grecji co najmniej pozytywnie.
Thassos, wyspa na której mieszkamy, to malownicze miejsce. Przedostatnia wyspa po wschodniej stronie Grecji, za Chalkidiki, a tuż przed Tracją, stroni od turystów. Kogokolwiek pytam o zagęszczenie ludzi z północy w ciepłych miesiącach roku, odpowiada, że oprócz trzech miejscowości typowo turystycznych, nie zauważymy najazdu. W Skala Maries w lipcu jest ok. 300 ludzi przyjezdnych. Większa część z nich to Ci, którzy zatrzymują się tu na obiad. W miejscowości nie ma żadnego hotelu. Są mieszkania do wynajęcia, pokoje, domy. W sumie miejsca na pięćdziesiąt osób. Thassos nastawia się głównie na Niemców, choć z tego co pamiętam cała Grecja najbardziej lubi turystów z tego kraju. Jednak tu nie uświadczymy znaków i napisów w języku angielskim. Ludzie uczą się słówek niemieckich, oglądają kanały w Tv w języku typowym dla Bawarii, nie dla Essex :) W hotelu, w którym zatrzymaliśmy się pierwszej przejazdowej nocy, właścicielka, cudna leciwa kobieta imieniem Electra, co kilka minut krzyczała do nas z drugiego końca korytarza, restauracji lub ogrodu "Alles gut?". W końcu zaczęliśmy odpowiadać "Ja".
Do tego, to co urzeka na Thassos to osobliwie umieszczone miejscowości. Każda z nich ma dwie odsłony. Jest np. Maries i Skala Maries. Jest Kallirachi i Skala Kallirachi, Prinos i Skala Prinou. Miejscowości oryginalne, bez ozdobnika Skala, leża od dwóch do dziesięciu kilometrów wgłąb lądu. Wszystkie "Skale" to miejscowości nadmorskie, a skala oznacza tych co "schody", "zejście", najlepiej, trafnie przetłumaczone na angielski (nie niemiecki!) jako "stairways". Thassos wyspą jest wulkaniczną, więc i wyboistą, stąd różnice w poziomie morza pomiędzy np. Maries i Skalą Maries sięgają nawet tysiąca metrów. Wędrówka ze Skala Kallirachi do Kallirachi, choć trwa zaledwie 30 minut i mierzy dwa kilometry, to trzydziestominutowa wspinaczka. A samo miasteczko nie daje wytchnienia, bo uliczki w nim to istny pionowy labirynt.
Dziś właśnie przeprowadzamy się do Kallirachi, od włoskiej cudnej kobiety to szwedzkiej i równie przyjaznej pary, która ma tam dom. Jeśli dojdziemy...
