Przemieszczamy się w stronę Kambodży, po Mekongu. Wynajęliśmy tzw. speed boat i z prędkością światła płyniemy po brunatnej rzece, aby dobić do sąsiedzkiej stolicy, Phnom Penh. Z nami w kabinie czworo Koreańczyków (wszyscy śpią), Australijczyk (śpi), leciwy Niemiec (zwiedza). I my, jako Ci, którzy robią zdjęcia (Maciek) i piszą (ja).
Nasz krótka wizyta w Wietnamie dobiega końca, jednak wrócimy tu za 2 miesiące. Cały nasz wyjazd trwa aż trzy miesiące, więc podczas ostatnich 30 dni zamierzamy przemierzyć Wietnam od góry (Hanoi) do dołu (znów Sajgon i nasz gospodarz Liem, który mniej więcej w tym czasie bierze ślub z uroczą Thuy).
Dużo można by mówić i pisać o Azjatach. Że są niscy, pracowici, uśmiechnięci, zaradni, przekupni, honorowi. Generalnie zwykło się uważać, że po prostu są inni od reszty świata.
I tu pojawia się dokument, który wyemitowała całkiem niedawno norweska telewizja Aftenposten “Sweatshop. Dead cheap fashion” (zdjęcie powyżej). Zobaczyłam o nim artykuł kilka dni temu na którymś z francuskich serwisów, obejrzałam i do tej pory nie mogę przestać oglądać. Dokument jest o wyprawie trójki czołowych modowych blogerów z kraju na północy Europy do azjatyckiej fabryki, gdzie obywatele Kambodży szyją obrania dla firm Wallmart i H&M. Historia utkana jest bardzo zgrabnie - najpierw Norwegowie poznają jedną z zatrudnionych w fabryce dziewcząt, 25-letnią Sokty i zaproszeni, nocują u niej w domu, który ma wielkość - jak zauważyła blondwłosa niewiasta - norweskiej łazienki. Niewyspani blogerzy zostają następnie przetransportowani do fabryki, gdzie mają przepracować jeden dzień, tak jak zatrudnieni w niej ludzie. Jeden dzień to dla nich sporo i zgodnie twierdzą, że jeszcze nigdy nie słyszeli o tak monotonnej pracy. Za swoje pierwsze godziny pracy dostają standardowe wynagrodzenie, czyli 3 dolary amerykańskie, które wystarczają im na zakup jedzenia. Szczoteczki do zębów są już poza ich finansowym zasięgiem. I tak powoli blogerzy przesiąkają warunkami życia w Kambodży, słuchają mocnych opowieści autochtonów, poznają realia pracy w tym kraju - fabryce. Ich pierwotne wypowiedzi “Ci ludzie są do tego przyzwyczajeni.”, “Przynajmniej mają pracę.” lub “Każdy jest stworzony do czegoś innego.” zamieniają się w jeden wspólny głos “Ci ludzie są tacy sami, jak my!”. I to jest prawda, proszę Państwa. Azjaci są tacy sami, jak my. Wszyscy jesteśmy tacy sami. Różnimy się jedynie życiem.
PS 1 Kiedy publikuję ten wpis jesteśmy już w stolicy Kambodży. Cudowna dziewczyna z baru obok naszego hostelu użyczyła nam hasła do Wi-Fi, a ja obiecałam jej, że za to dobro, jeszcze tego samego wieczora zawitamy do niej. Zawitaliśmy, rozmawialiśmy. Ona też dostała propozycję pracy w fabryce. Ale o jej historii napiszę w poniedziałek...
PS 2 Jeśli znają Państwo angielski i chcą obejrzeć wspomniany dokument, można to absolutnie legalnie uczynić pod tym linkiem:








Różnica poziomu życia jest makabryczna. Bogaci robią wszystko kosztem najbiedniejszych, bo oni muszą wypełniać dół piramidy, która żywi szczyt.
OdpowiedzUsuń