dekornikowy REMONT

Czarne czy czerwone? Białe!

2012-01-30T06:02:00.000-08:00

Dylemat tiwiszafkowy wciąż trwa. Bronię się trochę przed IKEĄ, choć bardziej chyba ze względów ideologicznych niż praktycznych. No bo jak tu mieć wszystko z IKEI?
I tak jedna z Pań podesłała mi link do mebli Black Red White. Nie jestem pełnoetatową zwolenniczką hasła "Dobre, bo polskie" (szczególnie, że nazwa firmy obco brzmiąca), ale podpowiedziane zestawy Creatio (znów nie-do-końca po nadwiślańsku) są naprawdę przyjemne dla oka.

Nasza podtelewizorowa ściana ma ok. 322cm, więc można Creatio połączyć w miły komplet, który pozostawi tylko siedmiocentymetrową lukę. Do tego połysk drzwiczek - przynajmniej na wizualizacjach - dorównuje temu sygnowanemu przez Szwedów, więc w głowie pojawiły się mrugające znaki zapytania.

Pozostaje analiza cenowa...

Nam (finansowo) wychodzi tak:

322cm cm do zagospodarowania daje:

1. szafka o szerokości 208,5cm - 469zł

2. szafka o szerokości 106,5cm - 299zł

3. komplet szuflad - 409zł
4. komplet szuflad - 409zł
5. komplet drzwiczek czterodzielnych - 4 x 89zł

Czyli 469 + 299 + 409 + 409 + 366 = 1952zł

Dziś wieczorem czas na podliczenie IKEI.

W grę wchodzą następujące warianty (tylko dolne):

A może sprawdzić jeszcze VOX i KLER, skoro gramy na polską nutę?

PS A Pani, która podpowiedziała nam Black Red White także prowadzi bloga. I jest architektem. Polecam, zapraszam, czytam (wystarczy kliknąć na obrazek poniżej).

Jak nasi klienci brzuchy czworonogom napełniają...

2012-01-27T06:14:00.000-08:00

Jak co roku, styczeń należy do czworonożnych przyjaciół.
Podsumowaliśmy pieniądze, które wpłynęły za zakup naklejki "Frytka" i okazało się, że funduszy starczyło na trzy ogromne paczki weterynaryjnej karmy dla schoronowanych psów oraz na zestawy saszetek dla kotów w nienajlepszej kondycji. Do tego doszły jeszcze wszystkie prezenty, które dostałam - od przyjaciół i rodziny - na urodziny (czyt. kolejne suche karmy i puszki).
Całość: cztery taczki jedzenia.
W drodze są też koce wojskowe, więc i pies będzie syty i buda ciepła.

Niestety tym razem nie wzięłam aparatu fotograficznego. Poprzednio było mi niezręcznie chodzić pomiędzy boksami i robić zdjęcia "szczekaczom" i w tym roku powiedziałam "Pas". Ale za to poniżej prezentuję kolaż z materiałów Fundacji pod Psim Aniołem :)

I standardowo wspomnę o fajnych i hiperwytrwałych ludziach, którzy pracują i w biurze i "na polu walki", ratując zwierzęta i sprzątając klatki. A klatek przybywa...
To zresztą ciekawe, choć brutalne zagadnienie, jak dziwnie ludzie zostali obdarowani pierwiastkiem dobra - jak wielka jest to skala i jak skrajne postawy. Oby suma (jak na sumę przystało) zawsze była na plusie.

W tym roku kontynuujemy sprzedaż naklejki "Frytka", a wszystkie wpływy z jej zakupu w całości przekazuję na inne Frytki, te z nieco mniejszą dawką szczęścia.

FRYTKA

PS I dziękuję one more time naszemu koledze, który dzielnie znosił mnie, nosił worki i prowadził auto (dwie ostatnie czynności - nie jednocześnie) za tę wycieczkę. I jeszcze rozmową zabawiał, więc niebo:)

Magda i jej kobiety.

2012-01-26T02:46:00.000-08:00

Magdę Pankiewicz, ilustratorkę znam (wirtualnie) od ponad dwóch lat. Wszystko zaczęło się chyba od komentarza, który Magda zostawiła na naszym blogu. Wyklikałam wtedy jej bloga (bo absolutnie czytam wszystko, co Państwo do mnie piszą:) i tak zaczęla się moje niczym nie zmącone do tej pory uczucie do jej prac.

Magda - znana także jako Madalogo - jest ilustratorką i współpracuje na stałe z polskim magazynem Existence i kilkoma innymi, za granicą. Łączy ołówek, akwarele i Photoshopa, czyli wszystko zaczyna się na kartce, potem transportowane jest do maszyny, a na końcu znów ląduje na celulozowym arkuszu. Ale istnieją też u niej bardziej klasyczne nośniki, czyli płótno. Ale w mniejszości, bo to grzech nie korzystać z najnowszych technologii.

Póltora roku temu chciałam od Magdy kupić obraz Kate Moss, widoczny poniżej. Niestety po jego obecności na warszawskim wernisażu Fashionlicious , szybciutko czmychnął mi sprzed nosa:(

Poniżej zdolności ilustracyjne Magdy, spora część pochodzi właśnie z miesięcznika "Existence".

Magda na rockowo:

Magda na jesienno-zimowo:

I coś, co zwaliło mnie z nóg, czyli dwie najnowsze ilustracje chłodu: las, lis, gawrony i retrodziewczyny z długimi włosami. Wszystkie te składowe (ale tylko w formie combo) to coś, co jest w stanie osłodzić mi każdą zimę, nawet tę w mieście... :)

Póki co, prace Magdy można kupić np. w warszawskim sklepie Reset przy ul. Puławskiej, ale zastanawiam się, czy nie wsprowadzić ich na Dekoranika. Szczególnie, że Magda wyraziła wstępne zainteresowanie współpracą.
No właśnie, od kilku miesięcy myślę nad rozszerzeniem oferty Dekornika o prace zdolnych ludzi, którzy odwiedzili naszą pracownię lub mam z nim kontakt via mail, blog, Facebook. Moje moce przerobowe są ogranicznone, a każdy, kto kiedyś rysował, odrysowywał, przerabiał, konstruował lub kolażował wie, ile czasu potrzeba na "dopełnienie działa". Stąd w mojej głowe ta światła myśl...:)
I ciekawa jestem, co Państwo o tym myślą. Rozszerzamy Dekornika?

Więcej prac Magdy można zobaczyć na:
MADALOGO - FLICKR

PS Mam zgodę Magdy na udostępnienie jej prac na naszym blogu.

Breakfast at Tchibo

2012-01-18T07:11:00.000-08:00

Piękne zdjecia zawsze stanowiły coś, co jest w stanie zwalić mnie z nóg. Dobra współpraca fotografa, stylisty i pana/pani od postprodukcji potrafią stworzyć magię. Dlatego też jakiś czas temu oddaliłam się od pisania, którym zajmowałam na co dzień, w stronę grafiki. Bo obraz jest silniejszy od słowa, przynajmniej dla mnie.

Markę Tchibo znają wszyscy. A jak wyglądają produkty marki Tchibo (nie do końca chodzi tu o kawę) wie większośc z nas. Nie jest to wyrób najwyższej próby, a design nie powala oryginalnością. Cena za to przekona każdego:)
Cena i zdjęcia poniżej. To właśnie ta magia, o której pisałam wyżej: zdjęcia, łączące ostrość w detalu i mgiełkę w tle, do tego stylizacja " z przymrużeniem oka". A całość stanowi namiastkę życia sans soucis. Mnie urzekło i pomimo bielusieńkiego widoku za oknem, chcę, by znów budziło mnie świergotanie innych ptaków niż gawrony (które zresztą ubóstwiam).

Zgodnie ze śniadaniowym mottem Tchibo: nie marudzę. Prezentuję galerię:

I przy okazji, znaleźliśmy alternatywę dla ikeaowskich szafek pod telewizor (tak, tak, cały czas następuje mozolny proces podejmowania decyzji). Poniżej kolejny orzykład, jak stylizacja zdziałała cuda...

Więcej produktów na: www.tchibo.pl w sekcji KOLOROWE ŚNIADANIE. Polecam chociażby ze wzgłedu na grafikę. Oto, jak ładnie można ekponować ofertę na stronię. Miło popatrzeć.

PS Ostatnio trochę czytałam o markach discoutowych tu i tam, czyli we Włoszech, Szwecji, Francji, Niemczech, Polsce. Czy Państwo także uważają, że u nas angielskie słowo discount ma wyjątkowo pejoratywny wydźwięk i dlatego np. IKEA ucieka od niego, gdzie pieprz rośnie? Takie opinie widziałam.

2 gazety, 3 pomysły, czyli co słychać nad Sekwaną

2012-01-12T04:54:00.000-08:00

Nareszcie wpadły mi w ręce francuskie magazyny wnętrzarskie! Dokładnie dwie gazety, czyli Maison Magazine i jedna z "odnóg" klasycznej Marie Claire, czyli Marie Claire Idees. Tę drugą polecam wszystkim uzdolnionym manualnie, bo magazyn dotyczy wszystkiego, co można w domu zrobić samemu. Na końcu wydania papierowego są zaś wykrojniki, próbniki i manuale właśnie. Coś jak Burda, tylko o domu.
Pomysły w konkretach:

1. A la kominek - szafka, która posiada konstrukcję kominka, ale (Eureka!) nim nie jest. Już kiedyś pisałam, że nawet nie sam kominek, ale właśnie sama rama to mój wymarzony element do naszego warszawskiego M2. Jednak póki co, nie widzę pustej ściany. Szczególnie, że w perspektywie zabudowanie przestrzeni podtelewizorowej...
2. Zegar ścienny z rozety sufitowej. Sprytny pomysł z jednym "ALE". Szukałam już kiedyś tak dużych mechanizmów zegarowych (pod kątem sklepu). Ciężka sprawa...
3. Biblioteka w stopniach. Czyli okleinowy pomysł na piątkę!

PS Ciekawostka. czy wiedzą Państwo, że nasz post o rozetach sufitowych jest najczęściej czytanym postem w trzyletniej historii dekornikowego bloga? Jego dominacja czytelnicza nad drugim i trzecim miejscem (montaż ramy do telewizora oraz skuwanie tynku z ceglanej ściany) jest ponad dwukrotna. Czuję, że zegar z rozety może się Państwu spodobać:)

I jeszcze jedna rzecz: za takie pomysły, czcionki i retro design kocham Francuzów:

Tiwiszafka

2012-01-10T04:10:00.000-08:00

Amerykanie nazywają to floating cabinet, czyli lewitująca komoda (bardzo wolne tłumaczenie), bo nie posiada nóżek. I taką znalazłam na blogu Made By Girl, który podglądam od mniej więcej trzech lat i jestem pod wrażeniem rozwoju tej strony, która aspiruje do bycia drugim Design Sponge, czyli biblią blogowych wnętrzomaniaków. Brawo.

Ale wracamy do szafki. Firma, która wyprodukowała poniższy model to... IKEA! A dokładnie, to seria IKEA AKURUM, która niestety nie jest dostępna w naszym kraju. Dlatego - chcą uzyskać podobny efekt - będziemy musieli posiłkować innymi modelami, prawdopodonie zbiorem PAX, z którego mamy już szafy w sypialni. Problem jest jednak nie tylko z niedostępnością wybranego modelu, ale i z wymiarami samej ściany w salonie, na której docelowo zamierzamy zamontować system. Ta ma oryginalny wymiar 322cm. A to znacznie utrudnia proporcjonalny montaż ikeowskich szafek.

Może Państwo mają pomysł, gdzie znaleźć podobne meble/fronty (biały połysk) do zabudowy na ww wymiar? Ładnie, a niedrogo. Choć za uładzenie balaganu, panującego przy tiwiścianie jestem w stanie zapłacić każde pieniądze:)

Polecam Made by Girl, choć ostatnio blog przechodzi powolną metamorfozę - oddalenie w stronę mody. Ale zbitka "My life, my work, my inspiration" cały czas utrzymuje silną pozycję.

Aby przejść na bloga wystarczy oczywiście klikną na obrazek poniżej:

I wymieniony wyżej blogosferowy elementarz, czyli Design Sponge:

Wielka stopa

2012-01-09T05:08:00.000-08:00

Właściciela psów zawsze mówią, że te gryzą meble. Odpowiadam, że koty drapią meble.
Właściciele psów mówią, że te z rozpędu tłuką w szafki (te większe - psy, nie szafki). Odpowiadam, że koty wskakują na szafki.
Właściciele psów musią, że psy po spacerze zostawią ślady na posadzce. Odpowiadam, że koty zostawiają ślady... na przyprawach!

Dowód poniżej:

Stąd Białek ma od dziś nowe przezwisko: YETI!

"Kupmicosie", czyli rzecz o facetach

2012-01-08T08:04:00.000-08:00

I dla facetów.
To, że mężczyźni nigdy nie przestają być małymi chłopcami, to już ogólnie przyjęty fakt. I chwała im (facetom) za to, bo ich urwisowatość daje idealną podstawę (by nie powiedzieć podpórkę) dla naszej księżniczkowości. A przecież mamy równouprawnienie...
Łącząc dziecięcą naturą z męską narturą, otrzymujemy tzw. kupmicosie. "Kup mi coś" to fraza, którą najczęściej wypowiadają dzieci, mając świadomość, że ich rodzice wychodzą właśnie na zakupy. Dodając do tego pierwiastek męski, wiadomo, że "kupmicoś" musi być zabawką dla małego żołnierza, kierowcy, kosmonauty lub archeologa (choć dwa ostatnie są dyskusyjne, dwa pierwsze - zawsze działają).
I właśnie ostatnio, wychodzą na zajęcia z francuskiego, usłyszałam od Maćka kultowe "Kup mi coś". W takich - pełnych wysoko postawionych poprzeczek - sytuacjach, mam sprawdzony sklep, czyli FLO. A że FLO jest akurat na trasie francuski - dom, to i dodatkowych kilometrów nie nadkładam.

I tak oto Maciek i Piotruś (który z nami pracuje) dostali piękne prezenty: tekturowe maszyny jeżdzące, do składania. Of course Made in China.Polecam takie rozwiązanie każdej dziewczynie, która chce mieć przynajmniej 30 minut dla siebie. Tyle mniej więcej zabrało chłopakom złożenie samochodu wyścigowego i czterech czołgów.
Cena takiej przyjemności ( I czasu wolnego. I frajdy z patrzenia na majsterkujących panów.) to 5.20zł. Warto:)

I Rzym w obrazkach

2012-01-06T13:06:00.000-08:00

Czyli na naszych zdjęciach, z których część (pod postacią plakatów, obrazów i fototapet) oczywiście znajdzie się na www.dekornik.pl

Przegląd kotów rzymskich

2012-01-06T12:50:00.000-08:00

My już po powrocie, ale jeszcze przez dwa chwilę (2 posty) pobędziemy w Rzymie. Warszawa przywitała nas deszczem i chłodem, ale - jak mówi pewna stara angielska piosenka - w naszych sercach jest wiosna. Rzymska wiosna.
I włoskie koty, które prezentujemy poniżej:

1. Kot KOALA (ze względu na umaszczenie i brak ogona)

2. Rudal by Italia:

3. Kot luzak - sąsiad

4. I nasz ulubiony, czyli kot z przetrąconym nosem, który już po kilku dniach zamieszkał w ogrodzie. Nic dziwnego, rano - świeże mleko, po południu - puszeczka z mięsem, wieczorem - kolejna miska mleka. Tylko mieć takich właścicieli... ogrodu :)

Coś dla vintage'owych nurków

2012-01-03T08:20:00.000-08:00

Czyli takich, jak ja - szperaczy, wyszukiwaczy i przede wszystkim "doceniaczy" ubrań z wypłowiałą metką.
I jest w Rzymie jedna taka ulica, która nazywa się ulicą starego rządu. I jest na tej starej ulicy rząd sklepików właśnie dla nas, drodzy szperacze. Ulica znajduję się nieopodal placu Navona, jednego z najbardziej znanych miejsc turystycznych Rzymu, na którym to placu odbywają się targi tradycyjnych (i tych trochę mniej) rzeczy włoskich. Czyli mydło i powidło, każdy znajdzie coś dla siebie.
I chociaż o sklepikach vintage można wysnuć taką samą teorię, to mi - przy tej okazji - nie udało się wyjść ze zdobyczą. Nie ze względu na brak wyboru, ale rozmiar. Tezę podtrzymuję, polecam gorąco, a nazw pieczar nie wymieniam, gdyż i tak nie widać ich z ulicy.
Widać za to:
a) wieszaki z ubraniami, pod którymi uginałyby się współczesne konstrukcje architektoniczne (na szczęście Rzym z cegły został postawiony)
b) psy, które biegając od butiku do butiku, witają gości.

I ceny, bo to też ważne
apaszki - ok. 20 euro
żakiety i sukienki - od 30 do 80 euro
płaszcze (pięęęęęękne) - od 80 do 120 euro
i wielki wybór butów od 30 do 120 euro.
I co ciekawe, można upolować piękne rzeczy markowe, np. cudny żakiet z jedwabiu, wzór: szachownica, marka: Versace, w boskiej cenie 50 euro, bo... nie miał jednego guzika.

Na 2012 życzymy...

2011-12-31T09:05:00.000-08:00

12 genialnych pomysłów,
12 ciepłych miesięcy,
12 czworonożnych sąsiadów,
i 12 uśmiechniętych ludzi na drodze, każdego dnia!
życzy (chwilowo włoski) Dekornik!

FikoŁyk

2011-12-30T11:31:00.000-08:00

Miejsce godne polecenia:
Bar del Fico przy Piazza Navona, w centrum Rzymu. Coś dla amatorów obdrapanych ścian, zszarganych mebli z lat sześćdziesiątych, klimatu lekko starawego, lekko francuskiego i lekko artystycznego. Ciepło, lokalnie i nie trzeba się bać, że za wylanie wina grozi grzywna.

Na jednej ze stron tzw. insiderów, czyli ludzi, którzy w Rzymie byli, żyli, znają i rozumieją to miasto, znalazłam wzmiankę, czym był niegdyś Bar del Fico.

Back Story

Bar del Fico was one of those places my cousin Giampi would always take me. It was a typical Roman bar- dimly lit, slightly noisy and definitely not hip. Very local. So local that whenever I’d escape the boredom of Venice (where I worked at the Peggy Guggenheim Museum), I head straight to Fico to find Giampi with a rolled cigarette and aperol spritz, eating those spicy corn things they gave instead of olives.

Eventually, I’d move around the corner from Fico where my evening dog walks always included a chat up with Fico’s resident chess players who seemed to live at the tables. When the renovations shut down the bar, the chess and checker players claimed ownership of the piazza, setting up portable card tables under the fig tree from the very first day of the shut down to yesterday.

Czyli po krótce i po polsku: Bar del Fico był niszowym barem włoskim: niewielkim, głośnym i pełnym... szachistów :) Miał stałą klientelę i nawet w ciemno (dosłownie, biorąc pod uwagę oświetlenie miejsca) można było tu zajrzeć, z przekonaniem, że będzie się do kogo dosiąść. Kiedy zaczęto renowację placu i budynków w sąsiedztwie baru, del Fico został zamknięty. Co jednak nie powstrzymało amatorów czarno-białej gry przed kontynuowaniem rozgrywek na ulicy.

Dziś (pod dwóch latach od ponownego otwarcia?) del Fico to takie miejsce, którego od paru lat szukamy z Maćkiem w Warszawie. Kanapy, stoliki, krzesła, piłkarzyki, dwa bary, czterech kelnerów i menadżerka krzycząca już w progu. Trochę turystów, trochę lokalsów. I wino.

A to już FicoMy.

PS Moja prywatna prośba do mieszkańców polskiej stolicy. Jeśli - na lewym brzegu Warszawy - znają Państwo miejsce w wyglądzie podobne do zdjęć powyżej, proszę o sygnał. Bo w nas już nadziei i pomysłów brak... :)))

Pozdrawiam!

UWAGA, cudny PIES!

2011-12-29T11:09:00.000-08:00

Czyli ciąg dalszy Rzymu po naszemu...

Wzgórze nad (rzymską) doliną

2011-12-28T09:16:00.000-08:00

Sygnalizowałam już, że okolica, w której mieszkamy jest malownicza. To taki warszawski górny Mokotów (samo porównanie, jak i słowo "kot" w nazwie nie jest przypadkowe): wille, dużo zieleni, i delikatnie przesuwające się wskazówki zegarów. Nie ma hałasu, nie ma pośpiechu, jest za to urok i historia.

No właśnie, historia Monte Mario zaczyna się od jej nazwy, "monte" - góra, Mario - tu istnieją dwie wersje genezy. Wersja jasna: Mario pochodzi od imienia pewnego kardynała, który w XV wieku miał na jej szczycie rezydencję (teraz klasztor). Wersja ciemna: pierwotnie miejsce to nazywało się Monte Malo, czyli Zła Góra, od serii tajemniczych morderstw, które miały tu miejsce. Obiektywnie: Monte Mario leży na północ od Watykanu i do placu Świętego Piotra można dojść w 20 minut spacerem. Także jestem bardziej skłonna uwierzyć w pierwszą wersję powstania nazwy.

Teraz zresztą po ciemnej aurze góry ani śladu, za to jasne jest, że Monte Mario to miejscówka spokojna, dostatnia i po prostu ładna.

A oto i nasze sąsiedztwo:

Gatto z łatą

2011-12-27T06:14:00.000-08:00

Pisałam już na Facebooku, że kotów na Monte Mario, gdzie przebywamy, dostatek. Głównie takie z nadwagą.
Spotykamy je na co drugiej ulicy, nie stronią od ludzi, co oznacza, że ludzie są tu dla nich dobrzy. Co zresztą widać także po ich brzuchach.
Ale dziś to nie my nagabywaliśmy koty, ale zostaliśmy "nagabnięci" przez pewną czteronożną (w sumie ośmio...) parę.
Siedzę sobie przy stole, czytam książkę, popijam ze szklaneczki wino (nalane uprzednio ze sklepowego wielkiego dystrybutora z kurkiem) i słyszę: "Maluch, chodź tu szybko, no chodź, ale migiem...". Myślę sobię: korki wysiadły, bo o takiej ewentualności uprzedzał nas właściciel. Ale żeby aż tak krzyczeć z tego błahego powodu?
Wstaję, idę, patrzę. A tam, za naszym kuchennym oknem, na murku, oddzielającym nasz teren od uliczki stoją one: dwa wielkie, puchate kocurska. Stoją i zaglądają przez okno. Nie myśląc zbyt wiele chwytam za aparat i - teraz już naprawdę migiem - pędzę zrobić zdjęcie. One niewzruszone, pozują. Po dwóch minutach spokojnym krokiem i ze znudzynymi minami oddalają się od przeszklenia. Ja, teraz już także powoli, wypadam - nadal z aparatem w dłoni - z mieszkania od ogródka. Stoją, patrzą, czekają. "Jak czekają, to pewnie na mleko" - mówię i znów nie myśląc za wiele (wakacje!) idę do lodówki po białą butelkę z Carrefoura. Nalewam, wynoszę, stawiam. Idą rządkiem, najpierw pije jeden, potem drugi. Chcą przejść obok wejścia, patrzą z wyrzutem, bo blokuję drogę na winklu. Usuwam się z powrotem do mieszkania. Przechodzą. Na wysokości dzrwiczek zatrzymują się, patrzą, kiwają głowami i oblizują się aż miło patrzeć.
Pewnie w podzięce za deser...
Dobrze wychowane te rzymskie koty.

A teraz ta sama historia, w obrazkach:

Witamy z Rzymu

2011-12-27T03:29:00.000-08:00

14 stopni, kot jako sąsiad i drzewka z cytrynami wokół naszego domu.
Poki co, mówimy Dzień dobry i biegniemy w poszukiwaniu inspiracji! Z aparatem.

Flashback, czyli ostatni dzień przed Świętami

2011-12-25T09:18:00.000-08:00

Był co prawda dwa dni temu, ale muszę go po krótce wspomnieć, bo...
No właśnie. Po przekroczeniu progu pracowni natknęliśmy się na taką podłogową dekorację:

Wyjaśnienie: Ola, którą już Państwo zdążyli poznać, zrobiła nam niespodziankę. Do biurka Maćka, znajdującego się po lewej stronie od wejścia prowadziły ślady zbrodni (Maciek jest fanem kryminalnego serialu Dexter). Do mojego biurka z kolei, prowadziły ślady kopyt (tłumaczyć nie muszę).

Kiedy dotarliśmy do (jakkolwiek to zabrzmi) miejsca zbrodni i paśnika, znaleźłiśmy tam prezenty od Świętego Mikołaja:

Jakąś godzinę później do naszej pracowni wpadł Tomek. Tomek to chłopak od kolorowego obrazu, który otrzymaliśmy do pracowni na Filtrowej i od obrazów Hulka, które otrzymaliśmy do pracowni na Siennej. Tym razem Tomek zawitał do nas z... pysznym ciastem Rafaello. Ciasto było tak wielkie (i, powtarzam, pyszne), że najedliśmy się nim wszyscy my, w Dekorniku i... Agnieszka, współzałożycielka Ściegów Ręcznych, która też do nas wpadła, po plakaty.

I tak właśnie zaczęły się nasze Święta...

Życzenia

2011-12-23T08:04:00.001-08:00

Wskoczyłam na bloga, by życzyć Państwu przecudnych, przeciepłych i przemiłych Świąt, które wygenerują fajne wspomnienia i za 10 lat można będzie - znów przy wigilijnym stole - powiedzieć "A pamiętacie, jak było cudnie, kiedy..."I tu padnie opowieść z 2011 roku.

I życzę Państwu jeszcze jednej rzeczy, ale to wymaga mikroelaboratu i odcięcia się od służbowych formułek.

Prowadzę dekornikowego bloga już od ładnych dwóch lat. Nie sprawdzałam daty pierwszego posta, ale zaczęliśmy go tworzyć z momentem rozpoczęcia remontu mieszkania, więc 2.5 roku temu na pewno. Przez te kilkadziesiąt miesięcy napisałam prawie 600 postów i dostałam prawie 700 komentarzy. 99,9% komentarzy to wpisy ciepłe, miłe, superurocze a czasem nawet zawstydzające. Straszliwie Państwu dziękuję za kolejny rok śledzenia bloga, którego prowadzenie sprawia mi taką frajdę, że - kuriozalnie - brak słów:)
Dziś śniło mi się, że latam nad kolorowymi ulicami Amsterdamu mniej więcej na wysokość rynien. Wczoraj śniły mi się różowe pudle z czarnymi łapami. Były wielkości sosen, spokojnie biegały po zielonym lesie. I to chyba oznacza "spokój w głowie".
Dlatego z całego serca życzę Państwu takich różowych snów przez cały następny rok oraz tak ciepłych słów przy wigilijnym stole, jakich ja doświadczam tu, na blogu. Są Państwo ogromną częścią mojej codzienności (na szczęście nierzadko różowej jak te pudle) i - one more time - dziękuję za wszystkie "czytania", "oglądania", "komentowania"- werbalne lub pisemne.

Spokojnych, kolorowych i bajkowych Świąt od całej Ekipy Dekornika!

Z tęsknoty za ciepłem i podróżami...

2011-12-19T05:35:00.000-08:00

...pomknęłam na stronę IKEI (co prawda Szwecja, ale chyba ta południowa, mniej chłodna strona :).
A pomknęłam dlatego, że poświąteczno-noworoczne dni spędzimy w północnym Rzymie i nie mogę się doczekać wyjazdu i ponownego biegania z aparatem. Ale o tym opowiem jutro.

Prezentuję kapitalne, beżowe poduszki i tkaniny z serii BENZY, które zainspirowały mnie do geograficznych podstawek (i może plakatów) na Dekornika. Jeszcze w tym roku, w sklepie.

Jelonek po raz... no właśnie, który?

2011-12-13T02:25:00.000-08:00

Moja niczym nie zachwiana wiara i miłość do Jelonków (specjalnie napisane zostały z wielkiej litery) przeniosła się na resztę naszego pracowniczego społeczeństwa. Na urodziny/imieniny/Mikołajki, a także i bez okazji dostaję notesy/figurki/pocztówki, a także maskotki z Jelonkami właśnie.
I tak na imieniny, tym razem od Maćka, dostałam piekne poroże. Pluszowe, nieduże, ale za to upatrzone. Stąd znana mi jest cena :)
PS W Tigerze dostępne są także Łosie (także z wielkiej...). Efekt równie murowany, na prezent - bomba!

Home&You

2011-12-08T04:21:00.000-08:00

A dziś zademonstruję - dla odmiany - rzeczy z Home&You. Około 12 miesięcy temu dopisałam się do ich newslettera i doceniam newsy okolicznościowe. I niedrogie sposoby na stworzenie klimatu. Poniżej - choinka:

Z przedstawionych rzeczy moim faworytem jest "wełniana" miska Jumper (aczkolwiek, dlaczego Jumper - tego wyjaśnić nie umiem), Bow Bombka (i tu wiem, skąd wzięło się Bow:) i Świeca Deer.

Miłego oglądania i wybierania:

IKEA FAMILY LIVE - minimalnie lepsze kolory:)

2011-12-07T07:55:00.001-08:00

Dziś pojawił się magazyn IKEA Family Live online, więc można także na spokojnie przecztać txt.
Link prezentuję pod zdjęciami:)

I obiecane linki:

PO POLSKU: http://onlinecatalogue.ikea.com/PL/pl/2012/IKEA_FAMILY_LIVE_2/

I nie mogłam sobie domówić, PO FRANCUSKU: http://onlinecatalogue.ikea.com/BE/fr/2012/IKEA_FAMILY_LIVE_2/

Tygrys + szop =...

2011-12-07T05:18:00.000-08:00

...Tiger Shop!

Kilka tygodni temu w Alejach Jana Pawła II w Warszawie zrobiło się małe zamieszanie. Spory oddział jednego z banków zaczął (na szczęście) zmieniać się w miejsce przyjazne i miłe do zaglądania przez szybę. Jasne skandynawskie drewno, metalowe skrzynki, pomarańczowe "kartelowe" lampy na dłuuuuuugich kablach. Kiedy na wystawach zaczęły pojawiać się pluszowe Mikołaje, bombki w kształcie serca oraz... bakalie, stałóo się jasne, że nie jest to zmiana bankowych dekoracji, a po prostu najemcy.
A potem nad wejściem zawisło poniższe logo:

Jak informuje Tiger na swojej oficjalnej stronie...

...to sklep skandynawskiej sieci znanej już w całej Europie. TIGER oferuje szeroki wybór produktów potrzebnych Ci na co dzień, w przystępnych cenach. Są to np.: zastawa stołowa, artykuły papiernicze, zabawki, świece, produkty do pielęgnacji ciała, artykuły dekoracyjne dla Twojego domu i biura, okulary do czytania i przeciwsłoneczne, akcesoria do komputerów i telefonów, parasole, produkty sezonowe i wiele, wiele innych, których nie sposób tu wymienić, a musisz je mieć. Znajdziesz u nas rzeczy, które Cię zaskoczą – bo nie wiedziałeś o ich istnieniu.

I ostatnie zdanie to prawda! Nie wiedziałam, że potrzebowałam notesika z jelonkami w 3D (technika 3D jak na linijkach sprzed 20 lat). Ale wczorajszy Mikołaj wiedział. I podrzucił.

Co jest fajnego w Tigerze?

To, że sklep powinien nazywać się 5-10-15 (ale ta nazwa, jak wiadomo, już zajęta). A to dlatego, że wszystko tam kosztuje właśnie 5, 10 lub 15 zł. Nie ma końcówek 99, nie ma przecen, nie ma "promocji". Prosty przekaz, czysta akcja i dobre ceny.

A tak wyglądają sklepy Tiger:

A to już ich przykładowe produkty. Żadna z pokazanych poniżej rzeczy nie przekracza 15 zł.

Ale to urzekło mnie najbardziej. Nie sam diadem (bo podobny już posiadam), ale to, do jakiej kategorii został zakwalifikowany. Moi ludzie!

PS To nie jest artykuł sponsorowany. To po protu mój zachwyt nad chińskich produktem z europejskim pomysłem. Także polecam sklep przy rondzie ONZ.

Krótka mikołajkowa historia pracownicza

2011-12-06T06:32:00.001-08:00

Muszą Państwo wiedzieć, że z moją aktywnością mailową możnaby było ustawiać zegar na Pałacu Kultury. Rano przychodzę - przynajmniej kilkanaście wiadomości, na które należy odpowiedzieć. A potem nowe wiadomości wpadają mi w częstotliwością jedna na 3-4 minuty.
Ale o godzinie 3.30 następuje koniec. Jak ręką odjął. Cisza.

W poniedziałek zatem poskarżyłam się publicznie, że po godzinie trzeciej trzydzieści brakuje mi troszkę dżwięku "Dzyń", sygnalizującego nową e-wiadomość. Bo następne "dryndnięcia" zaczynają wpadać dopiero wieczorem, te na następny dzień.
I Ola, która jest z nami od 8 miesięcy (nasz supergrafik), od dwóch dni, mniej więcej o 16.00 wysyła mi takie oto kocie maile:

Żeby mi nie było smutno.
I nie jest:)

Cudnego popołudnia.

2011-12-06T05:25:00.001-08:00

I wieczoru życzymy.
Z Mikołajem;)

U nas przygotowania do kolejnych...

2011-12-02T03:29:00.001-08:00

...Ściegów Ręcznych! Na warszawskiej Pradze! Zapraszamy!

Ikea - the stories

2011-11-25T02:06:00.001-08:00

Przepraszam, że nie napisałam tego wczoraj, ale zostałam w domu, a dokumentacja znajduje się w zbiorach służbowych. Czyli w pracowni :)
Najpierw może przedstawię wszystkich partycypantów poniższej opowieści:
Amanda - stylistka (Jak rozpoznać na zdjęciach? Ciemna blondynka.)
Holly - asystentka Amandy (Jak rozpoznać na zdjęciach? Jedyna brunetka.)
Karolina - odpowiedzialna za tekst (Jak rozpoznać na zdjęciach? Bardzo jasna blondynka.)
Dan1 - fotograf (Jak rozpoznać na zdjęciach? Czerwone brytyjsko-rockowe spodnie)
Dan2 - asystent Dana1 (Jak rozpoznać na zdjęciach? Loki na głowie, obiektywy na biodrze:)
Mikey - art director - (Jak rozpoznać na zdjęciach? Koszulka błękitna jak niebo)
I Biały&Rudy, bo jak mogłoby ich zabraknąć...

Postaci jest sześć, bo przy naszym metrażu (47m2), dwóch kotach i naszych skromnych osobach sprawiło, że przez trzy dni w naszym mieszkaniu zapanował permanentny szum rozmów, przeplatany śmiechem, cyknięciami aparatu, suwaniem sprzętu, klapnięciami butów i otwieraniem/zamykaniem drzwi. I jeszcze stukaniem garnków, gdyż gotowanie odbywało się na miejscu:) Bo i zresztą było z czego, gdyż tak pięknie zapakowanej kuchni nie pamiętam. Były świeże bułki i klasycznie wypiekane chleby, była kiełbasa, naturalny miód, naturalny biały ser, naturalna śmietana, naturalne jajka. Naturalnie wszystko z targu, na który - na prośbę naszych gości - popędziliśmy z samego rana po produkty do sesji.
Poproszono mnie także o przygotowanie klasycznego polskiego śniadania. Pomyślałam o kanapkach i jajecznicy, ale to przecież istnieje wszędzie. Moje śniadanie to najczęściej mozarella z pomidorami, ew. słodycze, więc też odpada. Stanęło więc na twarożku z rzodkiewką i szczypiorkiem. Do tego właśnie buły z grubą warstwą masła. Przepis został zapamiętany, jednak z nazwą dania (przypominam: twarożek z rzodkiewką i szczypiorkiem) nasi brytyjscy odwiedzający nie mogli sobie poradzić. Generalnie zapamiętali "Biały", "Rudy" i do tego kilka przydatnych zwrotów. Po dwóch dniach (w sumie sesja trwała trzy) odkryli także, że imię Kasia (ponunciation: "Kasza") to po prostu Kate. Woleli jednak Kaszę, gdyż - jak wspólnie ustaliliśmy - "In England everyone's Kate" (W Anglii wszyscy są Kasiami.)

Ale dość tych bajdurzeń, czas na zdjęcia:

Dzień 1: Amanda i Holly egzaminują mieszkanie i jadą do IKEI po rzeczy do stylizacji. "W waszym mieszkaniu jest już tyle rzeczy z IKEI, że to nasze najmniejsze zakupy w historii." Przez cały dzień trwa dostosowywanie/sprzątanie mieszkania do zdjęć.

Dzień 2 / poranek: Pojawiają się jeźdźcy znad Tamizy, dwóch Danów i Mikey. Egzaminują mieszkanie ("Quite nice. Good, I like it."), wymieniają się informacjami o nowinkach technicznych w swoich telefonach/smartphonach (zdjęcie powyżej, ale tego chyba nie muszę tłumaczyć) i jako jedyni z dotychczasowych odwiedzającyh znają wszystkie postaci z plakatów na ścianach! (Mick Jagger, David Bowie i Mick Ronson, Bryan Ferry, Jerry Hall, o Bardotce nie wspominam. No i przede wszystkim mój kultowy plakat z kultowego dla Mikey'ego filmu "Quadrophenia" z końcówki lat siedemdziesiątych. No i nauczyłam się prawidłowo-brytyjskiej wymowy tytułu.)

Dzień2 / około południa: Przyjeżdża Karolina (obecna już we wcześniejszym poście ad. jelonka adwentowego). Karolina jest Szwedką, która wyjechała kilka lat temu do Anglii i tam poznała Polaka (jeśli się nie mylę, Andrzeja) i wyszła za niego z maż. Raz na pół roku bywa w Warszawie, więc mam nadzieję na ponowne spotkanie. Karolina odpowiedzialna była za tekst do wydania, więc wypytywała mnie o historię wszystkiego, co wisi lub leży w naszym mieszkaniu. Co było dla mnie nieco krępująco, co z kolei było dziwne (uczucie skrępowania) :)

Dzień 2 ogółem: sesja/jedzenie/sesja/jedzenie/sesja/jedzenie.

Dzień 3: sesja/jedzenie/sesja/jedzenie.

Generalnie: kapitalne, intensywne 3 dni, po których zarówno my, jak i koty spaliśmy 12 godzin (choć dla kotów to chyba nie za dużo).

PS Zapraszam na strony:
http://www.ikeafamilylive.com/en/ - nie tłumaczę, dlaczego:)
http://www.danduchars.com/ - piękne zdjęcia fotografa, który robił zdjęcia u nas - Dana.

IKEA - finally

2011-11-23T04:07:00.001-08:00

Już dwa razy napomykałam na blogu, że w listopadzie będę miała niespodziankę.
I mam! Od sierpnia nie mogę na jej temat wydusić słowa, gdyż cała akcja była - wiadomo! - hipertajna. Ale dziś mogę, czyli donoszę, że na początku lipca przyjechała do nas siedmiosobowa ekipa z agencji, która wydaje magazyn IKEA FAMILY LIVE. Na zdjęcia i wywiad. Cool!

A zaczęło się trywialnie...
Nie jestem fanką serwisów społecznościowych i wielokrotnie podkręślałam, że wolę bloga od Facebooka. Wolę album i opowieść niż zdjęcie i podpis. Za szybko i za mało, jak dla mnie. Jednak serwisy społecznościowe są dla mnie cenne pod jednym względem: są idealnymi albumami do katalogowania i pokazywania innym (w języku Facebooka "szerowania") zdjęć. Bo tak oto platforma Flickr stała się znakomitym nośnikiem dokumentacji dekornikowej (do której linki widoczne są zresztą po prawej stronie bloga).
I tę dokumentację znaleźli mieszkańcy Londynu pracujący dla IKEI. Pewnego zimowego dnia (tak, tak, sprawa trwała od zimy do lata) dostałam wiadomość mailową, czy byłabym zainteresowana tym, by nasze mieszkanie/pracownia ukazały się w magazynie wydawanym przez IKEĘ. Oczywiście, że tak - odpowiadziałam - mam nawet sesyjne zdjęcia, które ukazały się w jednym z polskich magazynów, mogę podesłać. "Nie, nie..." - otrzymałam wiadomość zwrotną. "My do was przyjedziemy, zrobimy zdjęcia, bo prace ukażą się w większości naszych wydań, stąd mus przyjazdu i wygenerowania własnej sesji." I tak mailowaliśmy dobre kilka miesięcy, ustalając najmniejsze nawet szczegóły i przyjazdu i zdjęć.
Co ciekawe, warunkiem "zakwalifikowania się" do sesji IKEI było wypełnienie zabawnego kwestionariusza, zawierającego pytania: "Co szalonego zrobiłaś ostatnio?", Gdybyś miała możliwość być kimkolwiek chcesz, w kogo chciałabyś się wcielić?", "Jakie marzenie z dzieciństwa spełniłaś?". Pamiętam, że było już wtedy ciepło i wypełniałam ten kwestionariusz (ponad 30 pytań!) na balkonie, w fotelu, popijając kawę z mlekiem. Przyjemne wspomnienie.
I tak właśnie doszło do inwazji Anglików (i Szwedki) na nasze mieszkanie.
Ale o całej ekipie i o tym, co działo się na planie napiszę dokładnie jutro, gdyż muszę stopniować napięcie. Mam tu na myśli głównie siebie.
A poniżej efekt końcowy - choć ze względu na pogodę zdjęcia liche:(
Ach, i zapraszamy do IKEI - na zakupy i po magazyn!

Nowe "Cztery Kąty" z naszą sesją!

2011-11-21T03:01:00.001-08:00

W gazetce świątecznej!
Sesja dla Czterech Kątów odbyła się dzięki... naszemu białemu jeleniowi! Rozmawiając z Kasią, jedną z dziennikarek magazynu, wyszła kwestia, czy nie chciałabym stylizować czterokątnej sesji. Naturalnie przytaknęłam, mówiąc, że byłaby to bombowa zabawa! "Ale najpierw musimy zobaczyć, jak wygląda stylizacja w twoim wydaniu." - napisała Kasia "Czyli weź wszystko, co świąteczne w domu i przystrój go. Zrób zdjęcia, wyślij". :)
Wyszperałam, ubrałam, sfotografowałam, wysłałam. Maila dostałam: "Jelonek z szalikiem nas rozłożył."
Także poniżej przedstawiam moją "przepustkę" do magazynowego świata:

A to już cała sesja z "Czterech kątów", zdjęcia opublikowane i te, które się nie zmieściły. Ich autorem jest Monika Lewandowska, znana bliżej w redakcji jako "Zaklinaczka kotów". Bo nie wierzyłam, że Rudal i Białek dadzą sobie zrobić zdjęcia en face. A tu proszę: pierwsze ujęcia, a Rudal leży na kanapie (jak) prawdziwy kot salonowy, bez tremy i zamiaru czmychnięcia. Coś takiego widziałam po raz pierwszy w życiu...

I zapraszam na www.czterykaty.pl, gdzie też można znaleźć nasze nowości:)

Podkładki świąteczne na Dekorniku

2011-11-18T06:07:00.001-08:00

Od poniedziałku:

Beżowo-brązowo-jelonkowo. I łoś.

2011-11-18T04:07:00.001-08:00

I to mnie rozłożyło na łopatki. Na jednym ze skandynawskich blogów znalazłam takie oto leśne stworzenia, przerobione na wieszaki na prezenty (troszkę małe te prezenty...).
Poproszę takiego zamiast choinki, najlepiej na całą ścianę. Patternowy jelonek to dla mnie mistrzostwo świata.

I tu przypomnę - dygresyjnie - rozmowę, która latem przeprowadziłam ze Szwedką o wdzięcznym imieniu Karolina, mieszkającą w Anglii (i mającą męża Polaka). Pytała mnie o model rodziny w Polsce. Opowiadałam, na przykładzie moich znajomych, że zmienia się podejście do dzieci jako części rodzinnej gromadki i do dzieci w kontekście życia pozarodzinnego. Dziecko zaczyna być partnerem, z którym możemy wyjść do lasu wspólnie robić zdjęcia, można jeździć z nim na rolkach (rodzic i pociecha), iść na wspólne dziecięco-dorosłe zakupy. I pamiętam model "mama/tata - ja, kiedy aktywności dzieliły się na stricte dziecięce (MOJA jazda na rowerze, MOJA zabawa w piaskownicy) i stricte dorosłe (wyjście na zakupy do Domów Towarowych Centrum, wyjście na Giełdę Samochodową). Kiedy miałam 5 lat nie było McDonalda, do którego można było wpaść o drodze na Shake'a i wrócić do domu, jako syty wilk (nowy hamulec do Malucha) i owieczka cała (a raczej pełna po słodkim shake'u) . Domy Towarowe były zaś mocno podzielone i odległość pomiędzy Sawą (kobiety) i Juniorem (dzieci) wydawała mi się tak wielka, jak dziś trasa Warszawa-Paryż.
Ale ad rem. Karolina wydawała się wyjątkowo zaskoczona tym, że dopiero dziś zaciera się u nas granica rodzic (patron) - dziecko (wychowanek). Opowiadała mi, jak chodziła z mamą do pracy (ja też chodziłam i nalewałam kompot do społemowskich kubków, co bawiło mnie okrutnie!). W pracy mamy były specjalne kinderprzestrzenie, a w sklepach porozkładane zabawki, by dzieciaki się nudziły. Mam z kolei miała wiele rożnych zajęć pozapracowych (m.in. wspomniana fotografia) i że ona sama robiła absoltnie wszystko, co robiła mam. Lub tata.
Ogólnie - tu gwoli tłumaczenia - piszę to, by poprzeć tezę Karoliny, że Skandynawia zawsze była 10 lat PRZED Europą kontynentalną. Dobrym przykładem ICH design, który U NAS jest teraz wszechobecny. Także skoro i mamy teraz w niektórych pracowniczych wnętrzach kinderprzestrzenie, to i może przyjmą się jelonki zamiast choinek!?
Kto jest na "tak"?

PS 1 - zdjęcia pochodzą z bloga: http://heidamen.blogspot.com/
PS 2 Kim jest Karolina, to ujawnię już w poniedziałek! jeśli dostanę pozwolenie...

Bałwanki

2011-11-15T04:29:00.001-08:00

Czyli już ostatni suwenir z Nicei.
Jak widać dwunożni Francuzi znaleźli sposób na brak zimy, a czteronożni - na nadmiar lata.

Trzeci post w kolorze lazurowym - ostatni

2011-11-13T09:31:00.003-08:00

Moja koleżanka, Angelika, z którą ponad rok wkuwałam francuskie słówka, tak cieszyła się ze swojego ostatniego pobytu w Paryżu, że przy najmniejszej okazji - a raczej bez okazji - kłóciła się ze sprzedawcami, że pomidory nie są wystarczająco dojrzałe.

I ja dziś osiągnęłam właśnie ten stan. Pytałam już pań i panów za kasą, jak jest wafelek do lodów, gazeta w podstawowym i mniejszym formacie, zapalniczki na gaz lub benzynę i wspomniana już nakrętka na kawę na wynos (PS Dziewczyny w McDo - jak mówią Francuzi - przemiłe, przepomocne i przecierpliwe).

Wrzucam ostatnią porcję zdjęć w lazurowym klimacie i mówię Francji: Au revoir!

I muszę jeszcze wyznać, że każdego wyjazdu przywoże dwie podstawowe rzeczy: saszetki cukru z knajpek (tu przyznaję się do kleptomanii) i motyw przewodni, jak w filmie. I tym razem jest to numer z 1972 "Brandy". I proszę volume na full, bo przy tym lepiej ogląda się lazurowe obrazy. A i historia w piosence zacna:

Drugi post w kolorze lazurowym

2011-11-12T03:47:00.001-08:00

Druga doba nicejska pozwoliła zrobić kilka ujęć na fototapety. Oblężenie turystyczne znikome, a słońce nie do końca ostre, więc idealne warunki do robienia zdjęć.
Jedynym minusem jest oczywiście brak internetu w pokoju, więc niemoc w szybkich blogowych apdejtach. I tu Maciek wysunął dziś tezę (prawdziwą), że ja bez internetu mam się bardzo źle, ale jak internet ma się beze mnie? Rynek, giełda, nawet pogoda - wszystko przecież może się załamać! Bo ja i internet jesteśmy jak Sarkozy i Bruni, jak Christian i Dior, jak żaby i udka.
Ale póki co - czyt.: póki jesteśmy w McCafe - wrzucam kilka widoków:

I najcudniejszy aspekt, czyli pogoda na tyle nas rozpieszcza, że (tu wstawka dla kobiet) można suszyć włosy metodą naturalną!

Pierwszy post w kolorze lazurowym

2011-11-11T04:55:00.001-08:00

Oni wylądowani. Zapoznani, wypakowani, obeznani w okolicy.

Standardowo na początek prezentuję zdjęcia mieszkania, w którym się zatrzymaliśmy. Casa Cathy to apartament (kalka z języka zachodniego) ma prawie 80m2 i znajduje się w centrum miasta. I na czwartym piętrze bez windy, ale do tego już zdążyliśmy się przyzwyczaić. W Paryżu mieszkaliśmy już na schodkowych drugim i (uwaga!) siódmym piętrze, w Mediolanie ostatnio na trzecim, więcej schodów nie pamiętam. Schody nicejskie są jednak o tyle gorsze, że nie dość, że w podobieństwie do paryskich są kręcone, to jeszcze same stopnie są bardzo wysokie. Znam takich, którzy po trzech schodkach, zmieniliby miejscówkę na hotel z windą (i tu puszczam oko, bo wiem, że jeden z nich czyta:)

Apartament nicejski nie ma tego uroku, co mediolański, ale ma taras. I taras jest spory. I z pięknym widokiem, aczkolwiek nie na morze, nad czym ubolewam. Byłam przekonana, że na zdjęciach, zamieszczonych w internecie zza winkla wyłaniał się jednak lazur francuskich fal. Ale jak mówili w "Misiu": Trudno, co robić. Proszę mi wierzyć, że 20 stopni i poranna kawa na tarasie to wystarczające zadośćuczynienie.

PS A dziś ja, szalony fotoreporter (najpierw napisałam "fotoreportek", cudo!), wyruszam na podbój ulic, nie pokoi.

Aaaach, i zapomniałam. Od kiedy uczę się francuskiego (a to już 14 miesięcy), za każdym razem, kiedy mamy styczność z ludnością znad Sekwany Maciek wymyśla mi zadania na "Dzień dobry". Za pierwszym razem, znając około 100 słów, musiałam w Bureau de Tabac (miejscu, gdzie można znaleźć jedynie papierosy, alkohol i używających obu tych specjałów wesołych panów) zapytać o zapalniczkę. Nie będę rozwijać tematu. Za drugim razem, po ok. sześciu miesiącach nauki, dostała ofertę zapytania w markecie elektronicznym o ładowarkę do apartu i kabel USB, łączący komputer z aparatem właśnie. Po ciężkich bojach, mamy drugą ładowarkę i drugi kabel. Tym razem okazało się, że w naszym mieszkaniu nie ma WiFi, więc należy kupić kartę Pre-Paid i dowiedzieć się a) czy na pewno internet będzie z nią działać; b) jak ją doładowywać. Pierwszy przystanek: Bureau de Tabac… Oj.

Ciekawe, o co będę pytać jutro, bo ładowarki i kabelki mamy. I trochę szkoda, o wykułam słówka…

PS2 Internet zbójecko drogi. Skazani na McCafe, ale tu też się szkolę. Dla zainteresowanych: przykrywka na kubeczek z kawą: capuchon, jak kaptur.

Tomorrow...

2011-11-09T03:51:00.000-08:00

..never dies, jak śpiewała piękna Sheryl. Dla nas na pewno, ponieważ jutro... wylatujemy do Nicei! Moi et Maciek spędzimy 5 dni pod palmami.
Mediolan to nie najlepsze miejsce do robienia zdjęć na fototapety, ale Nicea (z tego, co pamiętam) - genial. :) Mam szczerą nadzieję na kilka cudnych widoków, szczególnie, że jak napisała właścicielka mieszkania, które wynajmujemy: "Dziś lekko pada, ale od jutra będzie pięknie".
Także od jutra biegam z aparatem! I blogowo raportuję, także zapraszam, bo - jeszcze raz wyrażę swoją nadzieję - będzie co oglądać. I czytać:)
A bientot!

A to już zajawka naszego mieszkania: Casa Cathy. Czy to nie znak?

Zdjęcia Nicei pochodzą z bloga: Explore. Dream. Discover.

I zawisł Hulk!

2011-11-07T08:50:00.001-08:00

A nawet dwa (nie mylić z "dwie") Hulki!

Zielono mi, czyli Hulk (jak) malowany!

2011-11-07T05:38:00.000-08:00

Pisałam kiedyś na blogu o Tomku, który przyszedł do nas na spotkanie, kiedy potrzebowaliśmy kogoś, kto pomógłby nam graficznie w Dekorniku. Tomek z nami nie został, ale kilka dni po wizycie przyniół nam kolorowy prezent, obraz ze studiów, abstrakcja na zaliczenie, luźna interpretacja Witkacego :)
Dla wszystkich, któryz nie pamiętają zdarzenia lub po prostu nie czytali posta, wklejam linka:
http://dekornik.blogspot.com/2011/05/ot-taka-historyjka-z-dnia-dzisiejszego.html

I Tomek odwiedził nas także w piątek. Swoją osobą i.. swoją twórczością! Przyniósł nam dwa wielkie zielone (nie, nie, Shreki) Hulki! Ponad metr na ponad metr! Zawisną nad stołem pracowniczym, na którym wyrywamy naklejki i przycinamy tapety. Podobno jeszcze dziś...

A tu miejsce na naszą wesołą twórczość, czyli dymek jeszcze bez opowieści:

PS Tomek maluje obrazy na zamówienie! Proszę wybrać motyw, chłopak piekielnie zdolny, więc wymaluje cudownie! W różnych konwencjach, w różnych formatach. Zainteresowanych proszę o sygnał na: kontakt@dekornik.pl

Myszak myszakowaty

2011-11-03T04:05:00.000-07:00

Zadomowiony. Nasza "Babka" czuje się w nowym miejscu znakomicie. Jej dom stoi akurat na szafkowym wzgórzu, oddzielającym cześć biurową od części pracowni , więc widok ma zarówno na business center jak i na factory district:)
A apetyt jak dopisuje...

My own private Versace...

2011-11-01T12:25:00.000-07:00

...parafrazując tytuł filmu.
Pamiętam, kiedy mój obecny szwagier (mąż mojej siostry) przywiózł mi w prezencie kilka zagranicznych gazet. Był rok 2000, a jednej z nich ukazała się właśnie kampania Versace, autorstwa Stevena Meisela. Godna kampania: dwie zblazowane - i piękne - panie w przepastnych i przeokrutnie okraszonych luksusem wnętrzach a la LA. Zawsze twierdziłam, że kampania dla jakiegokolwiek włoskiego domu mody musi być godna (Mamma mia, w końcu to krzykliwi Włosi!) i ta, sprzed 11 lat była najgodniejsza z godnych!
Stąd moja pamięć i stąd pomysł na słup ściany przy moim biurku pracowniczym. Choć pewnie wyimaginowane panie ze zdjęć pracą się nie parały...

Oto kampania 2000:

I moja fototapeta, długa i chuda jak te panie:

Efekt pokaże już jutro. Sztuczne światło psuje całe wrażenie.

I pierwsze chwile na Siennej

2011-10-31T05:55:00.000-07:00

W pracowni 3.0 (jak nazywa ją Maciek) jesteśmy zainstalowani od tygodnia. Na razie wszystko jest w powijakach, choć bardziej adekwatnym stwierdzeniem byłoby - w kompletnej rozsypce. Maszyny stoją na środku, a z powodu chwilowego braku wkrętarki, obrazy leżą na podłodze, a głowy jeleni spoczywają na półkach.
I tu - jako ta wróżka - muszę Państwu nakreślić całą sytuację, jak doszło do zmiany miejsca wykonywania czynności gospodarczej, dlaczego do tego doszło, jak sobie wyobrażamy docelowe miejsce. Czyli CO BYŁO, CO JEST, CO BĘDZIE:

CO BYŁO:
Zmiana pracowni była konieczna. Nie bez kozery miejsce pracy nazywamy pracownią, a nie studiem lub biurem, gdyż oprócz biurek (w mniejszości) mamy także maszyny, stół kreślarsko-naklejkowy i mnóstwo, mnóstwo substratów: folie, rolki wszelkiej maści papierów, próbki materiałów do wydruku i wydruków per se. Sporo tego. I partout, czyli po polsku: wszędzie. Ciężko utrzymać tę papierową armię w nienagannym porządku, a doliczając do tego faktor Maćka - porządek jest niemożliwy. Pracownia na ulicy Filtrowej była lokalem mieszkalnym. W mieszkaniu się mieszka lub po cichutku dzierga. My zbijamy obrazy, drukujemy tapety, wycinamy litery przestrzenne, malujemy, drzemy, montujemy. Nie jest to działalność uciążliwa, ale nie jest to też biuro księgowe. Stąd nasza decyzja o zaprzestaniu nękania sąsiadów i znalezieniu czegoś, co będzie przeznaczone stricte pod działalność usługową.

CO JEST:
Jest bałagan :)
Jest Sienna. I jest ona wyborem Maćka. Poprzednie dwa lokale wybierałam ja i to na moją prośbo-namowę urzędowaliśmy najpierw na Wilczej, potem na Filtrowej (zdjęcia obu lokali można zobaczyć w galeriach po prawej stronie). Ponieważ na natury jestem jednak mocno demokratyczna (choć czasem podchodzę też trochę pod socjalistyczną ideę "wszystkim po równo" :), prawo wyboru oddałam Maćkowi. Zostawiłam sobie prawo głosu (doradczego), a ten brzmiał "Jestem za, a nawet przeciw".

Jestem za, bo bliziutko. Bo centrum, a to korzyść dla mnie i dla wszystkich Państwa, którzy odbierają zamówienia, konsultują, pytają lub po prostu odwiedzają nas na miejscu. Nie mam serca ciągnąc nikogo (włączając w to siebie:) na daleką Pragę.
Jestem przeciw, bo mniejsze. 63m2. Jedno pomieszczenie (choć wybudowaliśmy mikropokój na makromaszynę drukującą), co wprowadza permanentny delikatny szmer. Na szczęście ponad 100 lat temu (aczkolwiek nie znam dokładnej daty) człowiek wynalazł słuchawki...

CO BĘDZIE:
Będzie pięknie! Jak zawsze. Właśnie zaczynamy proces adaptacji pomieszczenia do celów estetycznych. Moim hasłem przewodnim jest Versace - palmy na ścianie i złote świeczniki :))) Chłopakom znalazłam tapetę Franka Sinatry i Deana Martina. Pasuje. Galeria plakatów i obrazów w pracowni, terminator przy wejściu i nasz wielki biały dandelionowy żyrandol!

Ale póki co, wygląda to tak:

Ostatnie chwile na Filtrowej

2011-10-31T03:53:00.000-07:00

Tydzień choroby zrobił swoje - spustoszenie na blogu i sterta zaległości do nadgonienia.
Poprzedni weekend upłynął pod znakiem prznosin do nowego miejsca, więc zamieszczam kilka fotek reminiscencyjnych z pakowania.

Promienna Sienna

2011-10-18T06:12:00.000-07:00

Praca wre na ulicy ścienne, gdzie już za tydzień będzie się mieścić nasza pracownia 3.0.
Na szczęście lokal, który znaleźliśmy nie wymagał wielkiego remontu, bo w zasadzie wystarczyłoby miejscowe zagruntowanie i całościowe odmalowanie ścian.
Dla porównania - obecna pracownia na Filtrach wymagała:
- wymiany podłogi z okrutnej wykładziny na białe panele
- odmalowania ścian
- uszczelnienia okien
- doszorowania łazienki, kaloryferów, framug etc.

Remontem zajęli się - rzecz jasna! - Majster Gregory i Majster Mietek, znani już Pańtwu z remontu naszego mieszkania.

I choć teoretycznie można było poprzestać na pięknym odmalunku, postanowiliśmy... ukryć naszą największą maszynę drukującą. Stąd pomysł wybudowania dla niej niewielkiego (stosunkowo niewielkiego) pokoju. Kartongips, pogląd z plexi, drzwi z Castoramy:) I Stach (jak nazywamy drukującego diabła) ma swój gabinet. W przeciwieństwie do nas. gdyż cała reszta pracowni (60m2 bez gabinetu) to jedna wielka przestrzeń!

Mikroprezentacja i lokalizacja poniżej, a właśnie Maciek pobiegł "na budowę", więc jutro powinno być więcej zdjęć:)

Uwaga, oto nowy adres:
SIENNA 93 w Warszawie

Atak stworka, co się zwie...

2011-10-18T03:36:00.000-07:00

...sikorka.
W naszej teraźniejszej (już niedługo) pracowni, nazywanej przez nas "Pracownią 2.0" zwierząt było bez liku. Włączając do listy Białku i Rudala oczywiście. Z latających stworzeń była sroka i nietoperz (choć ten zatrzymał się przy wejściu, po zewnętrznej stronie). Dziś za to Maciek wybudził nas z komputerowego letargu krzykiem "O matko, wróbel wladł mi do pokoju!". Wróbel okazał się sikorką i to całkiem sprytną, bo jak znalazła drogę by wlecieć, tak i po krótkim rekonesansie, znalazła sposób, by z gracją wylecieć. Myślące stworki te sikorki:)
To chyba taka akcja na pożegnanie, bo w weekend przewozimy rzeczy do nowego miejsca, którego mam już zdjęcia. I zaraz opublikuje.
PS Jeszcze raz przepraszam za wygląd bloga, pracuję nad przywróceniem może nie starego, ale lepszego porządku:(

2011-10-14T02:33:00.000-07:00

Niestety nadpisałam poprzedni szablon bloga, przez co - jak widać - wszystko sie posypało. proszę wszystkich o chwilę cierpliwości. Wracam do blogowania, jak tylko pokonam problemy techniczne:)
Pozdrawiam!

Agaty to fajne dziewczyny :)) I takie tam z soboty.

2011-10-08T01:07:00.000-07:00

A w sobotę, bo pogoda nie sprzyja, rozweselacz. I rozbudzacz.
Ekspres do kawy by Dolce Gusto i Agatha Luiz de la Prada (dobrze napisałam?). Jak pewnie Państwo wiedzą ja zawsze pomiędzy dwoma słowami z "u" w środku - "lux" i "fun" - wybieram to drugie, więc taki ekspress do nowej pracowni.

Aaaaaaaa, właśnie. Mamy nową pracownię! A dokładnie - będziemy mieli pod koniec miesiąca. Od poniedziałku, kiedy to idziemy finalizować sprawę, będę cyklicznie zdradzać tajemnicę...
Póki co powiem: niewiele większa, niewiele dalej, ale wiele związanych z nią oczekiwań :)

Zamieszczam fotki ze Ściegów Ręcznych.

2011-10-07T04:57:00.000-07:00

A kto nie był (z Warszawy), jego strata! :) Piękne było wszystko: i miejsce, i ubrania, i biżuteria. Choć niektórzy mieli odmienne zdanie (patrz ostatnie zdjęcie) :)))

Poniżej:
MY - The Korniki

I organizatorki:

Ekspresyjna Anna P. (zbieżność inicjałów z Anną Polony nieprzypadkowa):

I Aga M., uwielbiająca zapach świeżej biżuterii:)))

I, co ważne, zdjęcia by Jarek Paliwko.

Ruda wstawka

2011-10-06T02:39:00.000-07:00

Mam te zdjęcia od kilku dni, ale wahałam się z ich publikacją. Nie ze względu na mnie, ale na Rudego, gdyż nie wygląda na nich korzystnie. Jednak Rudy wyjątkowo nieczęsto wychodzi korzystnie na zdjęciach (specjalnie przejrzałam), stąd moje przekonanie o słuszności poniższej publikacji.
Oto dowód na to, że Rudy kotem jest dziwnym...
I tak co rano.

Weekendowy przegląd zakupowy

2011-10-02T04:43:00.000-07:00

Dawno nie zaglądałam do sklepów internetowych, prezentowanych wcześniej na naszym blogu. Więc nadrabiam zaległości. I przedstawiam cudne nowości:)

I ostatni.

2011-09-26T11:34:00.000-07:00

I chyba najważniejszy. Bo nie dotyczy miejsca ani rzeczy, ale kogoś. Ktoś (przez wielkie "K") nazywa się Francesca i już wspominałam, że była właścicielką naszego włoskiego mieszkania i kobietą, której uśmiech nie schodzi z twarzy.
Spędziliśmy z Francescą i jej rodziną cały ostatni wieczór w Mediolanie, opowiadając anegdoty włosko-polskie i podjadając Andruto-naleśnika z Nutellą (pyszka!). I to nie retroklimat, nie targi, nie pogoda, ale Francesca była tym skarbem, którego szukam podczas każdego wyjazdu. Tak, żeby wrócić naładowana pozytywną energią i zakasać rękawy do nowych zadań.

A poniżej, za pozwoleniem pani domu, prezentujemy rodzinę i - jak przystało na Dekornika - mediolańskie mieszkanie Franceski i Norberto, które swoją drogą ma ciekawą historię. Otóż Państwo Cimaz kupili kilkanaśćie lat temu całą kamiecę, która wówczas była... opuszczoną drukarnią! A potem - jak głosiła śpiewaczka z serialu (a jakże!) Alternatywy - pomalutku, po cichutku oraz piętro po piętrze odnawiali zakurzone mury.

A to już największa duma Franceski: Pietro, Matteo i Maria Sole (mam nadzieję, że niczego nie pokręciłam z pisownią).

PS1 Francesca, jeśli czytasz (a wiem, że przeczytasz), przyjeżdżajcie koniecznie na Mistrzostwa! Tym razem nasze mieszkanie czeka na was!
PS2 W ogóle muszę zdradzić, że strasznie długo przygotowywałam się do napisania tego newsa, ale to chyba zasada, że o rzeczach najważniejszych pisze się najtrudniej. No bo jak tu nie skusić... :)))

Hey retro, retro italiano, czyli pierwszy z dwóch ostatnich newsów o Mediolanie.

2011-09-26T10:52:00.000-07:00

Ja - jak zapewne Państwo czytający bloga wiedzą - jestem bardziej retro niż futuro. Chyba, że chodzi o kosmos, czyli moje naturalne środowisko:)
Pod tym kątem elegancko odnajduję się we Włoszech, gdzie kicz jest w modzie. Ale i - niestety - także w cenie. Ale popatrzeć i popodziwiać można.
Najbardziej urzekł mnie plakat, ogłaszający mecz AS Roma - Inter Mediolan stylizowany na stare reklamy, wyjęty z naszej starej Kobiety i Życia (zabrzmiało zacnie...).

Już jutro Ściegi Ręczne!

2011-09-23T09:07:00.000-07:00

Zapraszamy wszystkich od 11.00 na Skwer Hoovera, na Krakowskim Przedmieściu. W podziemia, gdzie na przepastnych metrach kwadratowych 50ciu wystawców zaprezentuje... swoje najlepsze strony. A poniżej te dekornikowe:

Kilka rzeczy z włoskiej IKEI

2011-09-22T02:05:00.000-07:00

Których nie ma - lub chyba nie ma - w Polsce. A szkoda, bo mebelki a la na sze lata 50te/60te to cuda. Kolekcja z pierwszych kilku zdjęć to... Stockholm. U nas w bardzo okrojonym składzie:)

Złoty Zodiak

2011-09-22T02:01:00.000-07:00

Czyli talerze, o których zapomniałam. Z targu staroci - Mediolan. W "szachownicę" - mój faworyt! Trochę jak nasz plakat "Kiss me Kate":))

Jak w Londynie

2011-09-19T02:15:00.000-07:00

Czyli kilka scenek rodzajowych z wczorajszego zapłakanego Mediolanu.

No i zapomniałam...

2011-09-18T09:28:00.000-07:00

...zamieścić moich faworytów! Kaczka - nie miałam śmiałóści spytać o cenę, bo Maciek od razu zaznaczył, że nie zapakujemy jej do walizki (racja!). I wąż na nadgarstek za 20 euro. Trochę żałuję, że odeszłam...

Targo-widowisko

2011-09-18T09:20:00.000-07:00

Właśnie dwie godziny temu wróciliśmy z zapowiadanego targu na via Chiari Fiori. Aura nie dopisała i obawialiśmy się, że do tego zgromadzenia nie dojdzie w ogóle. O 10.30 pzestało padać, więc i decyzję podjęliśmy (nomen omen) błyskawicznie: biegniemy. Po zgubieniu drogi ok. 4 razy, zwrotach akcji i zawirowaniach pogodowych, dotarliśmy na miejsce.
Targ dziś był mniejszy niż zwykle (a jednak!), bo - jak wyjaśnił nam jeden ze sprzedawców - Włosi bardzo boją się deszczu i "jak tylko zaczyna kropić to oni od razu <Amen> i <Casa>". My, przyzwyczajeni do polskiej mokrej jesieni nie żegnamy się z nadejściem pierwszej błyskawicy, więc tym bardziej śródziemnomorska burza nie była nas w stanie zbić z drogi na szabry:)

A warto było. Na TYM targu ceny są rzeczywiście niewielkie (i ubrania i biżuteria do 20 euro), rzeczy do domu nieco (ale nie diamentralnie) wyższe. Tak można robić zakupy. I zrobiliśmy, aczkolwiek...

... choć wydaliśmy na markowe ubranka - i jak mówił Stanisław Anioł w Alternatywach4 "Ja nie będę wymieniał z nazwiska" - całe 22 euro, to...

... czy widać mnie tym ubranku z Warszawy?!!!

PS1 - Właśnie Francesca powiedziała nam, że wieczorem w naszej okolicy jest jeszcze jeden lokalny targ, więc - najedzeni - biegniemy.
PS2 - Odpowiadam na poprzedni komentarz: Proszę mi wierzyć, ja też chcę częściej wyjeżdżać na wakacje:) Ale chyba na Sylwestra (nie na Święta tym razem i tu puszczam oko...) szykuję coś ciekawego...
PS3 - Zgodnie z obietnicą, zbieram większe rachunki z jedzonko. Bo zachodnie metropolie naprawdę nie jest pod tym względem dużo droższe.

Jutro biegniemy:

2011-09-17T10:01:00.000-07:00

na Via Fiori Chiari, podobno uroczy targ staroci. Znalazłam zdjęcia targu na zagranicznym blogu. Jutro nastąpi weryfikacja.
PS Grzmi tu przeraźliwie! Włoska burza jak włoska scysja - krótko acz głośnooo!

Zdjęcia pochodzą z bloga: http://kasamud.wordpress.com/2011/07/20/milans-antique-marketvia-fiori-chiari/

A tak wygląda włoska okładka katalogu IKEA na 2012.

2011-09-17T06:42:00.000-07:00

I tu muszę dać podtytuł, jak we wszystkich serwisach plotkarskich: Ładna?

Targ na Via Fauche

2011-09-17T06:36:00.000-07:00

Lubię wielkie miasta, ale jeszcze badziej niż wielkie miasta lubię wielkie targi. Choć targować się nie umiem.

I zawsze, kiedy jesteśmy w "obcym" mieście takich atrakcji szukamy. Dziś zawitaliśmy na zgromadzenie na Via Fauche, na północy Mediolanu (choć wolę słowo Milan, dżwięczniejsze). Targ zbiera mydło i powidło, od pieczywa i owoców, poprzez buty i ciuszki, na kwiatach, sprzęcie AGD i chińszczyźnie skończywszy. W skrócie: wszystko po... euro, czyli mój profil. Zawitaliśmy tam, gdyż dziś rano wyczytałam, że można tam także znaleźć stoiska typu second-hand. I do tego prima sort, bo vintage:)

Niestety, po przybyciu na miejsce, nie znaleźliśmy żadnej wystawki ze starymi, oryginalnymi rzeczami z materiału. Za to tych z nowymi podróbkami, sporo:) Nawet sprawiłam sobie mały błyszczący suwenir, jednak nie mogę zademonstrować, gdyż podobne kupiliśmy przyjaciołom, więc pokażę dopiero po powrocie. Takie małe cudeńko.

Poniżej prezentujemy cały wachlarz targowych specjałów:

I pan policjant z Rudaskiem i Białaskiem przy nodze.

A dla wszystkich, którzy wybierają się niedługo do Mediolanu (Milanu), a podobają im się powyższe zdjęcia, przedstawiam plan dotarcia na targ:

Il nostro bellissimo appartamento

2011-09-16T01:45:00.000-07:00

Nasz piękny apartament. Lub mieszkanie, jak to woli (choć to niewłaściwe słowo:)
Pisałam wczoraj, że wyjazd do ostatniego momentu stał pod znakiem zapytania. Ale musze dodać, że i akomodacja do przedednia wyjazdu była rzeczą niewiadomą.
Jak zawsze korzystałam ze strony HOMELIDAYS.COM, która polecam z całego serca. I z czystym sumieniem. To jedyna strona, jaką znam, która nie pobiera prowizji za docelowy wynajem lokum. A te wynoszą czasem 30%, czyli granda!
Mediolan jednak miastem jest nietustycznym. Jest troszkę jak Warszawa, centrum regionalnego biznesu, stąd hoteli tu bez liku, a mieszkań dla przybyszów nie za wiele. Jednak wysiłek poszukiwawczy wart jest poświęcenia, ponieważ własne M2 na kilka dni pobytu to (w przeciwieństwie do hotelu) i własny palnik i kawa i wygodna kanapa i - jak w naszym obecnym przypadku - prywatny stół do gry w piłkarzyki:) (od razu wtrące - nie wiem, czy w tym przypadku przed "i" nie powinno być przecinków, w razie czego, proszę o korektę). A i koszt dwukrotnie mniejszy niż trzygwiazdkowy hotel.
Ale bezpośredni kontakt z prywatną, wynajmującą osobą, a nie z recepcjonistką z listą pokoi przed oczami ma też swoje minusy. Często właściciele nie mówią w żadnym innym języku niż swój. Czasem muszą na tydzień przed wyjazdem odwołać rezerwację. A czasem także... przestają odpowiadać na maile! Sytuacje to nieczęste (na ok. 15 zabookowanych w ten sposób mieszkań zdarzyło mi się to dwa razy), ale się zdarzyło. I to także teraz. Na dwa dni przed wyjazdem zostaliśmy bez miejsca docelowego.
Napisałam zatem do wszystkich właścicieli wszystkich apartamentów z homelidays.com:) Odpowiedzi zawsze zaczynały się od słowa "Sorry". Aż w końcu w przededniu wyjazdu o godz. 14.00 odpisała niejaka Francesca. Ufff... (Wizja mikropokoju w mikrohotelu za 800 euro przerażała mnie)

Na ten apartmanet (mieszkankiem tego nie można nazwać) patrzyłam od dawna. 80m2, strych, stara kamienica, dwa przestronne pokoje, balkonik z bluszczem. I racjonalna cena, czyli 500euro za pięć nocy (choć to i tak drogo, jak na nasze szukanie okazji). Ale to, co zobaczyłam po znalezieniu się na miejscu przerosło moje oczekiwania.

Po pierwsze - Francesca wygląda tak:

Dla niewtajemniczonych opisuję: To Jerry Hall, modelka lat 70tych, była żona Micka Jaggera z The Rolling Stones. Mając w pamięci wtorkowy koncert Bryana Ferry w Warszawie (którego to Bryana blond pani rzuciła właśnie dla Micka) pomyślałam, że nasz samolot stał się kapsułą czasu... Uszczypnęłam się w ramię, czuję, znaczy to dzieje się naprawdę. Francesca okazała się przerzeprzemiła kobietą, uśmiechającą się identycznie jak pani powyżej. I uśmiechającą się non stop.
Okazało się też, że Francesca ma na własność więcej niż tylko strych. Ma także drugie piętro, pierwsze piętro i parter. I taras, który widzę ze swojego balkoniku. Ach, i klatkę schodową (oczywista!), która jest oklejona zdjęciami jej dwóch synów i córki. Takiego włoskiego klimatu nie oczekiwałam (choć tu akurat najlepiej użyć zwrotu "nie marzyłam")

I jest jeszcze jeden plus wynajmowania apartamentu: nie bankrutujemy na restauracje! Własny palnik sprawia, że możemy sobie sami przygotowywać obiady, a w takim kraju jak Włochy nie nauczyć się przyrządzać pysznego włoskiego to grzech. Dodatkowa bliskość Carrefoura lub innego supermarketu sprawia, że gotowanie staje się jeszcze bardziej ekonomiczne. Ale to, ile dziennie wydaje się na "apartamentowych" wczasach, opiszę dziś. Będę zbierać rachunki:)

PS Półka z makaronami w osiedlowym sklepie. Jak tu się nie rozwinąć kulinarnie?

Uffff, jak gorąco!

2011-09-15T12:29:00.000-07:00

I ufff, po wieczornych problemach z internetem - jesteśmy! I mówimy Buonasera!
Dziś spędziliśmy tzw. dzień z walizką, czyli pełzaliśmy po całym mieście z bagażem u nogi, co przy 30stopniowym upale do najłatwiejszych nie należy.

Raportujemy, że Mediolan przez 12 miesięcy (czy coś około tego) nie zmienił się ani troszkę. Wciąż gorący, kamienny i kolorowy. Choć tym razem dominującą barwą jest ( w przeciwieństwo do zeszłorocznego żółtego) zieleń!

I kilka słów wyjaśnienia, dlaczego nie wpominaliśmy o wyjeździe, choć zawsze komunikujemy o naszej espansji na kilka tygodni wstecz. Otóż dwa razy w tym roku musieliśmy już zrezygniwać z kupionych (na szczęście superpromocyjnie) biletów, gdyż finał jakiegoś zlecenia akurat zbiegał się z dniem wylotu. Taka praca.
Kilka dni temu także - przyznaję - skarżyłam się koledze, że " w głowie pusto". Brak weny, brak pomysłów, brak "ściągawek". Czyli wypalona ona.
Dlatego tak cudnym jak dla mnie jest ten wyjazd, tak cudną - mam nadzieję - będzie dla Państwa relacja blogowa z niego. Bo główa otwarta, a ręce gotowe do piasania. I pstrykania:) A zamierzenia przywiezienia ze sobą bagażu pomysłów, ogromne:)

A póki co, znaleźliśmy kilka zacnych miejsc na nasze przyszłe biuro. Prosimy o głosowanie, w którym powinniśmy się osiedlić:)

My możemy brać wszystkie:)
Pozdrawiam przeciepło!

My i Aga, I "Moje".

2011-09-14T14:48:00.000-07:00

W najnowszym numerze Mojego Mieszkania jest mieszkanie naszej cudnej znajomej, Agi. Aga jest współzałożycielką i współpomysłodawczynią imprezy Ściegi Ręczne (razem z Anią, której mieszkanie też miało swoją prezentacje w tym tytule:). W mieszkaniu Agi znajdują się rzeczy, zrobione przez Dekornika. A co to Dekornik, to już nie bedę przedstawiać:)
Małe co nieco prezentujemy poniżej. A po całość, której też - przyznajemy się - jeszcze nie widzieliśmy, musi odesłać do pobliskich kiosków.

A jeśli o Ściegach Ręcznych mowa, to... zapraszamy na szóstą edycję! Na Krakowskie Przedmieście w Warszawie. Tym razem już 50 wystawców (poprzednio padł rekord 36, także dziewczyny pędzą tempem szaleńczym), specjalna strefa dla dzieci i.. my:)

PS Jutro przywitam Państwa z... Mediolanu! Nie chcieliśmy zapeszać, bo losy wyjazdu ważyły się do ostatnich minut. Praca, praca... Ale jaka przyjemna...:)

Co Rudy robi z nudy

2011-09-08T08:51:00.000-07:00

Przedstawiam Państwu nowe hobby Rudasa. Skoki z... wysuwanej deski do prasownia.

Najpierw upewnijmy się, czy w ogóle jest po co skakać...

Chłopiec w czerwonym pulowerku patrzy, pudel patrzy i ciotunia Kasia też spoziera...

Możemy (powolutku) zbiżyć się do (niebezpiecznej) krawędzi, zachowując - mimo braku ogona - kocią grację i równowagę.

Jeszcze jeden szybki look, czy na pewno ciotunia jest "na fali" i... plum!

IKEA do przejrzenia

2011-09-04T04:09:00.000-07:00

Na blogu pojawił się nowy widget. Po lewej stronie znajduje się miniatura - można kliknąć i przejrzeć katalog 2011 online. A zachęcam, bo sama od poniedziałku będę zamieszczać najfajniejsze nowości.

PS Zaczynam czuć się jak oficjalny rzecznik IKEI :)

Jesienna ramówka

2011-09-04T03:58:00.000-07:00

Czy Państwo też zawsze mają problem, czym wypełnić ramę? Ja zawsze mam przynajmniej trzech kandydatów na gwiazdę.

I wreszcie: scena balkonowa

2011-08-24T04:21:00.000-07:00

Przygotowanie tego wpisu zajęło mi prawie rok. Także teraz, nie tracąc czasu na przydługie didaskalia, przechodzimy do sedna sprawy - zdjęć.
Napomknę jedynie - drabina nie jest stałym wyposażeniem tej części mieszkania.

Jak widać barek - w sezonie pozagrzewczym - znalazł swoje miejsce na balkonie. Służy do przychowywiania kocy (cześć zamknięta) i jako dodatkowa półka na smakołyki - cześć otwarta. A że nasz balkon to powierzchnia (mocno) zabudowana, obfite deszcze nie rujnują jego kondycji.

IKEA - Indywidualne Kilogramowe Egzemplarze Atakują!

2011-08-23T12:17:00.000-07:00

To dopiero heca!
Tydzień temu dostaliśmy następującego maila:

Witajcie Kasiu i Maćku,

W IKEA bardzo cenimy sobie działalność ludzi, którym wysmakowane wzornictwo leży na sercu. Uważnie przyglądamy się wszystkim trendom, zwłaszcza w Internecie i blogosferze. Na bieżąco czytamy także i Wasz blog.

Dlatego chcielibyśmy dać Wam możliwość przedpremierowego otrzymania katalogu IKEA 2012 w wersji ekskluzywnej. Został on wyprodukowany w limitowanej edycji 1000 sztuk. Otrzymują go co roku na całym świecie przyjaciele IKEA, designerzy, architekci, blogerzy, dziennikarze i artyści.

A dziś dostaliśmy obiecną przesyłkę. Dokładnie nie my, ale nasza Pani Sąsiadka, która odebrała ją w naszym imieniu. Ale najpierw Maciek odebrał telefon od kuriera, który pytał, jak i gdzie może zostawić przesyłkę pod naszą nieobecność.
"Nie może jej Pan wcisnąć do skrzynki pocztowej?"
Na co Pan kurier skonfudowany dopowiedział: "No właśnie, cholera, jakieś wielkie w tym roku te katalogi robią!"

I faktycznie - albumowy rozmiar, waga ponadkilogramowa, ilustracje w skali makro. I do tego płyta ze zdjęciami. Ach, jaka frajda na weekend!

No to proszę się szykować na maraton ikeowsko-dekornikowki! :)

PS 1 W razie czego po weekendzie katalog do wglądu w pracowni na Filtrach, także zapraszam :))))
PS 2 Niedługo będzie jeszcze jedna niespodzianka związana z tą firmą...:)
PS 3 Mam już zdjęcia naszego balkonu!!!

Living-room: it's alive!

2011-08-19T05:33:00.000-07:00

Tak, nasz salon naprawdę żyje. Rozwija się, zmiania, ewoluuje. Niestety wczorajsze problemy z bloggerem unimożliwiły mi komentowanie ewolucji na bieżąco, więc dziś, kiedy ta dokonała się już ostatecznie, publikuję efekty.
PS Przepraszam za mierne zdjęcia, ale dzień, w którym zdjęcia były robiony był jeszcze dniem z przelotnymi opadami.
PS 2 I przepraszam za Rudą zjawę na zdjęciu nr2 :)

Nowością w dużym pokoju jest biała komoda i plakat (choć podobnie jak poprzedni - przedstawiający ukochaną Bardotkę). Trójdzielna komoda w sam raz mieści (od góry) 1) świece i inne przybory dekoracyjne, których na wierzchu i tak jest za dużo; 2) ekstragarnki, ekstraszklanki i ekstratalerze; 3) szaliki, czapki, apaszki (których też jest za dużo).
No i - przede wszystkim - jak się Państwu podoba nasz plastikowy wielki kosz na szpileczki, witający gości już od progu? :)

Butki w porządku

2011-08-14T23:54:00.000-07:00

A w zasadzie to nie za bardzo w porządku :(
Buty (w zasadzie powinnam napisać "szpileczki") to moja słabość. Okazyjnie (!) kupuję na potęgę, a potem nasze ikeowskie szafy pękają w szwach. I butki "chodzą" po mieszkaniu.
Dziś sytuacja osiągnęla status alarmującej. Co prawda mamy dolny kontener do szafy, w którym teorytycznie powinna zmieścić się część stukających skarbów, jednak wsuwając ten pojemnik na dół szafy powodujemy, że ubania zawadzają o niego. Co z kolei powoduje ich spadanie z wieszkaów. Co finalnie składa się na wielki bałagan.
Postanowiłam położyć kres tym zaniedbaniom i kontener wyjęłam. Przez poprzedni weekend usilnie szukałam miejsca, by schować plastikowy prostokąt, jednak przy jego gabarytach nie jest to takie proste. Na wciśniecie pod pod fotel lub kanapę za szeroki (kanapa ma piątą nogę na środku:), na wsunięcie pod łóżko za wysoki, mimo, że nogi łóżka też made by Ikea.
No i stałego na tym, że kontener stanął (prawie) na środku pokoju, detronizując tym samym białego jelonka:(

Z pomocą (a jakże) przyszło Allegro, który jak wiadomo zdominowało rynek polski. I Chińczycy - Ci z kolei zdominowali rynki światowe. To wdzięczne połączenie ułatwiło mi znalezienie taniego i - mam nadzieję - wygodnego rozwiązania: właśnie zamówiłam trzy pojemniki na buty, z materiału, składane (zwijane), o wysokości 15 cm, czyli mieszczące się pod łóżko.
Koszt pojemnika: 1.90zł (co w przeliczeniu na możliwość schowania 12 par butów, daje ekonomicznie niezły wynik)
Koszt przesyłki: 9zł (czyli podbijamy stawkę)
Razem: ok. 15 zł.
I czekam na przesyłkę. I buciki też czekają...

PS Czy mają Państwo takie pojemniki? Sprawdzają się?

Posturodzinowy post

2011-08-14T23:40:00.000-07:00

Czyli krótka relacja, co działo się popołudniem w studiu Dekornika. A był tort i były prezenty. Nie dla mnie, a dla podopieczych Azylu pod Psim Aniołem. Każdy z naszych gości wkraczał do nas z workiem wyjątkowo intensywnie pachnącej karmy (Z czego oni teraz robią to jedzenie? Lub opakowania?).

Także tu muszę wymienić wszystkich darczyńców:
Ola (która z nami pracuje)
Piotruś (właściciel restauracji w Ząbkach, o wdzięcznej nazwie Bumblownia - pyszne jedzenie, dla ludzi:)
Marcin z serwisu www.antystresik.pl
I Adaś i Bartek (Adaś wielokrotnie gościł na blogu) z formy Trendseter.pl, którzy przywieźli ok. tony psich i kocich karm. Trzech panów musiało wnosić transport.

A wszystko to oznacza, że... w przyszłym tygodniu wycieczka do Azylu! Będę raportować! No i wszystkim cudnym "Mikołajom" - przewielkie dziękuję!

Ach, no i zapomniałabym o jeszcze jednej darczyniącej :) Bo i moja koleżanka Andżelika z Francuskiego, dowiedziawszy się o akcji, zadeklarowała się przynieść kocie puszki. Także we wtorek będzie 1.5kg dokładka :))

UrodziNowe posty :)

2011-08-12T01:53:00.000-07:00

Dziś moje urodziny (jak zawsze 18ste), także tradycji musi stać sie zadość! Był Sinatra i Dean Martin, więc w tym roku, dwie równie acne kobiety: Pola Raksa (z głosem Haliny Frąckowiek) i boska pani Irena!
Moje postanowienie na najbliższy urodzinowy (wolny!!!) weekend:
TRZY POSTY:
1. Nowe ustwienia w dużym pokoju
2. Rozwiązanie na ciągle przewalające się po mieszkaniu szpileczki (czyt: buty na wysokim obcasie)
3. Wreszcie balkon, który jest wciąż w powijakach (dlatego nie publikuję), ale obiecałam tak dawno...

A teraz, proszę Państwa, głośniki na full! I zatańczmy walczyka w dobrym warszawsko-paryskim stylu:) Pozdrawiam!

Piątkowa skleroza i poniedziałkowe nadganianie.

2011-08-08T07:18:00.000-07:00

Czyli jak to w piątek NIE umieściłam zdjęć sypialni, co niniejszym i czym prędzej czynię dziś.
Ach, i prosze zapomnieć o ustawieniu w dużym pokoju z czwartku. Już nieaktualne na skutek sobotniego przypływu reorganizacyjnej weny. Zdjęcia umieszczę jutro (jeśli nie zapomnę) :)

I już są...

2011-08-04T05:19:00.000-07:00

...ale niezbyt urodziwe. Zdjęcia większego pokoju, tzw. living-roomu. Każdy z nas wie, jak zmienna jest pogoda, więc rano (ok. 7.00) światło nie sprzyja robieniu zdjęć. A niestety po 9.00, kiedy słońce coraz bliżej zenitu, jestem już albo w pracowni albo na zajęciach.
Co mam, to publikuje:) I pozdrawiam!
PS A kto znajdzie na zdjęciach Rudaska (który - właśnie ze względu na poranne światło - przybrał barwę zielonkawą) ten zuch!
PS2 Jutro sypialnia, bo też mam już zdjęcia.

Brand New Trend

2011-08-03T08:42:00.000-07:00

Nasz nowy fotel. Prezent, który idealnie sprawdza się do... nauki. Jak już pisałam (chyba nawet kilkukrotnie), nasz duży pokój kompletnie zmnienił ostatnio swoje przeznaczenie,więc i spędzanie paru godzin dziennie nawet na najbardziej wygodnych (ale drewnianych) krzesłach nie do końca zdaje egzamin.
Fotel pochodzi z IKEI i jest nowością w ofercie. Niestety nie znalazłam identycznego na stronie, ale wydaje mi się, że jest to odmiana Eliasa (który widnieje co prawda w ofercie jako krzesło, ale z podłokietnikami!).
Oczywiście, poduszeczka nieodzowna.

Fotel idelanie zdaje egzamin przy naszym kuchennym stole, pełniącym rolę szkolnego biurka.

A przy okazji poszukiwania Eliasa, znalazłam na stronie IKEI jeszcze "nowszą nowość", czyli przecudny kare'owsko-kartelowski retro rodzynek. Bardzo mnie cieszy, że IKEA powoli zaczyna zmierzać w stronę... przeszłości. Coraz więcej zdobień, obłości, mocnych kolorów i geometrii w tkaninach. My cup of tea, jak mawiają (znajomi) Anglicy :)))

Aby zobaczyć Nilsa w ofercie IKEI wystarczy kliknąć na obrazek poniżej.

Po powodzi już ani śladu...

2011-08-02T09:12:00.000-07:00

...szczególnie, że i u nas rury kuchenne zostały wymienione. Na tę okoliczność musiałam zamknąć koty w drugim pokoju (sypialni). Na okoliczność zamknięcia kotów, musiałam także... schować siebie, gdyż biało-rudy skowyt, połączony z rozpaczliwym biciem głową o drzwi nie dawał pracować w spokoju wrażliwym panom majstrom.
A na okoliczność ogólnego piątkowego zamknięcia publikuję całkiem zabawne zdjęcia białego kota ciekawskiego:

Na ostatniej prostej (po trzech godzinach zamiennej walki z dzrwiamy i Rudym) Białek skapitulował i przyłączył się do nauki. Jak widać, biernie.

Dziś milej...

2011-07-29T03:10:00.000-07:00

I gazetowo.
Dostałam zresztą na blogu) wiadomość, że ktoś nas wspomina w najnowszym wydaniu Mojego Mieszkania. Pobiegłam do kiosku, zakupiłam. I co się okazało? Nie ktoś, tylko nasza Aldona! Aldonę znamy i kochamy. Z Aldoną korepondujemy i nawet wygrała u nas podkładkę pod myszkę (która cały czas stoi w pracowni, więc może my ją podrzucimy na Pragę...). I nic nam nie powiedziała o publikacji!

Aldono, pięęęęęęęęęęęęęęęęęęęękne mieszkanie. Jasne, wesołe, cudo nad cudami i wszystko cudo. Poznajemy podłogę, poznajemy stolik z plexi i poznajemy zeberki na blacie kuchennym. I protestujemy przeciwko takim wydrukom z interntu. Tam powinien stanąć wydruk z prawdziwego zdarzenia. Więc chyba jednak przyjedziemy...

Aldono, ściskamy. I przewielkie dzięki!

A to już uczta dla Państwa oczu, mieszkanie na warszawskiej Pradze:

I my:

Prysznic

2011-07-28T04:09:00.000-07:00

Miały być zdjęcia pracowni, miały być zdjęcia domu...
Jednak ostatnimi czasy, nie mówiąc nikomu
Woda z rur blokowych zrobiła nam hecę
Lejąc się z sufitu, krzycząc "Lecę i lecę".

Jak napisał Szekspir: Cóż nam w życiu pozostaje poza poczuciem humoru; tak ja - w sytuacji zalania klatki schodowej i naszej kuchni - dziś piszę: Pozostały nam jeszcze szmata, wiadro i prześcieradła.
Szczęciem w całym zalewowym nieszczęściu było to, że w dniu potopu (z góry, czyli z północy, co ma swoje historyczne uwarunkowanie) pozostałam akurat na straży naszego dobytku, gdyż następneg dnia (czyt. dziś) panowie mieli nam wymieniać rury. By umówić się z panami, zaczekałam grzecznie, by załatwić sprawę "face to face". Gdyby nie los (i trochę nasz czujny nos) mielibyśmy podwodny salon. I kuchnię :)
Bilans powodzi: 3 wiadra wody, 2 zrujnowane prześcieradła, lekkie opuchnięcia ściany wejściowej. Pas mal! (Nie jest źle!) - jak mówią Francuzi. Tylko nasza pani sąsiadka bardziej poszkodowana...

A po krótkiej przerwie

2011-07-26T02:58:00.000-07:00

Znów nie było nas około tygodnia na blogu, ale powód był ważki, czyli intensywny kurs cudnego języka francuskiego. Lekcje lekcjami (uczęszczane), egzamin egzaminem (zaliczony), więc i czasu teraz troszkę więcej.
Co in plus? W przygotowaniach do poweekendowego egzaminu, przez ustawowo wolne dwa dni... przesuwaliśmy meble w domu (ja). I w pracowni (Maciek).
W domu mamy dwie nowe komódki (jedna to zaprezentowana już śmietnikowa) i fotel. Piwnica już uprzątnięta, więc część rzeczy znieśliśmy do podziemi. Mieszkanie (w każdym razie duży pokój tzw. living-room) zmienił swoje zastosowanie. Z living jest learning, czyli stół do jedzenia zamienił się w biurko (zresztą Maciek latem serwuje jedynie kanapki:).
W biurze natomiast dwóch nowych adeptów sztuki graficzno-naklejkowej. Ola i Kacper, których jeszcze w tym tygodniu przedstawię szerzej. Powiększenie ekipy Dekornika spowodowało zatem lawinę zmian. Głównie przestrzennych, czyli pokój dziewczęcy stanął na głowie:

1. Ja zyskałam tzw. biurko pani prezes (troszkę ekipa się ze mnie śmieje:) I nowy komputer, który do nas właśnie jedzie.

2. Ola i Maciek znaleźli się za to pod ścianą. Ale za to z zebrami:)

Jutro obiecuję rozrysować plan zmian. I więcej zdjęć. I większy porządek na zdjęciach.

Ot, taki "Cudny Pomysł"...

2011-07-12T05:59:00.000-07:00

... na wtorek. Po co komu ceramika? A gres?

I wreszcie łazienka...

2011-07-09T05:03:00.000-07:00

Jak zawsze spóźniona. Tym razem przez problemy ze znalezieniem kabla, umożliwiającego zrzucenie zdjęć z aparatu fotograficznego.
Zaczynamy od najważniejszego, czyli fototapety. I historii fototapety. Bo fototapety (po raz trzeci) miało nie być. Miała być plexi z zadrukiem. Jednak panowie zajmujący się takimi rzeczami w drukarniach są nie dość, że największymi - i tu muszę użyć tego nieistniejącego słowa - fuszerzami na świecie, to jeszcze komfort współpracy z nimi stoi na poziomie minusowym. Nie mówiąc o cenach, które zmieniają się z każdym telefonem. Cytuję:
Poniedziałek: Tak, tak, nie ma sprawy. Taki format to jakieś 400zł. Będzie dobrze? To dobrze, prosze o plik do zadruku.
Wtorek: 400zł? Nie, niemożliwe, że tak powiedziałem. 900 i to końskim targiem.
Środa: 900zł? Nie, niemożliwe, że tak powiedziałem. Ma to Pani na mailu? Nie wiem, kto to wycenił. Ja? Nie może być. 1100 i ani złotówki mniej. Nie, nie, inaczej to poniżej granicy opłacalności.
O terminach (i - a jakże - ich zmianach) nie wspominam.
O jakości finalnego wykonania - tym bardziej.
Także dopóki nie znajdziemy zaufanej firmy (niestety w pracowni nie jesteśmy w stanie tego wykonać), nie polecam. Chyba, że Państwo znają kogoś...
Ale wracając do łazienki... stanęło na fototapecie. Jak mówi Maciek: jak chcesz mieć zrobione dobrze, zrób to sam:)

Rama do fototapetowego obrazu powstała jak ta w dużym pokoju. Styropianowa sztukateria, przyklejona do ściany i pomalowana białą akrylowa farbą. Polecam rozwiązanie, bo koszt naprawdę niewielki, a efekt nie rożni się od sztukaterii gipsowej. A do tego sprawdza się w 100%, jeśli oczywiście sztukateria nie jest zamontowana w newralgicznym miejscu, narażym na szturchnięcia, kopnięcia, obicia:)

Poniżej - łazienka w całej okazałości:

I podsumowanie, czy co, skąd i za ile:

I przy okazji szukania podajnika na mydło w wirtualnym sklepie Furnicouture, odkryłam nowość: pięęęękną misę:

A właśnie brakuje mi kontenerka na kosmetyki...

Pozdrawiam wszystkich i dziękuje za cierpliwość! :))))

I po krótkiej przerwie...

2011-07-06T10:12:00.000-07:00

...wracamy. Dziś z wywiadem, którego udzieliiśmy do magazynu "Młoda Para". O tym, jak urządzić swoje przyszłe mieszkanie i nie stać się panami Kołkiem i Kotkiem z "Alternatyw 4":)

Cały wywiad można przeczytać na naszej stronie internetowej:
DEKORNIK/AKTUALNOŚCI
PS Jutro opiszę łazienkę, bo... wreszcie jest skończona! I pokażę, jak wygląda mieszkanie w całości. Po kilku zmianiach....